يهوديان وارد آمده است. حتى صاحبان برخى از كشتى‌هاى حامل بردگان، سوداگران و بانك‌داران يهودى بوده‌اند.
٥- بخشى از يهودآزارى به ويژگى‌هاى فردى و اجتماعى يهوديان، مانند جمع‌گريزى و اشتغال در مشاغل غير مولّد چون ربا خوارى بازمى‌گردد «١» و نيز ريشه در منازعه دايم كليسا و كنيسه دارد. شايد به همين علّت‌ها باشد كه هرتصل، يهودآزارى را در تولّد صهيونيسم، سودمند و يك موهبت الهى مى‌دانست. در حالى كه صهيونيسم خود به نوعى يهود آزارى از طريق تبعيض بين يهوديان سفاردى و اشكنازى «٢» مبدل شده است. «٣» قدرت‌هاى بزرگ استعمارى‌ صهيونيسم مولود دوران تحول و انتقال سرمايه‌دارى غرب به مرحله امپرياليسم است. در اين دوره، همه قدرت‌هاى بزرگ براى تأمين منافع استعمارى، فعّالانه در پى يافتن جاى پايى استوار در خاور ميانه شدند.
نخستين بار ناپلئون بناپارت به جلب همكارى يهوديان عليه امپراتورى عثمانى دست زد كه البته در اين كار ناموفق ماند. سپس، بيسمارك آلمانى براى پاسدارى از راه‌آهنى كه قرار بود از برن- شهرى در آلمان- به بغداد كشيده شود، به جذب و به‌كارگيرى يهوديان همت گماشت. امّا سرانجام انگليس بود كه به آرزوى چند صد ساله‌اش براى خلق انديشه صهيونيسم‌