صهيونيسم نخستين بار توسط تئودور هرتصل به كار رفت و سپس ناحوم ساكولو «١» در كتاب تاريخ صهيونيسم «٢» از آن سخن گفت ..
صهيونيسم تنها داراى ابعاد و معانى سياسى (: صهيونيسم سياسى) نيست، بلكه ابعاد و معانى ديگرى چون صهيونيسم كارگرى، فرهنگى، دمكراتيك، راديكال و توسعه‌طلب را نيز دربرمى‌گيرد. مشهورترين تقسيم صهيونيسم، طبقه‌بندى آن به دو بخش سياسى و فرهنگى (: دينى) است كه اوّلى خواهان بازگشتِ يهوديان به فلسطين است و با تدوين كتاب دولت يهود توسط هرتصل در ١٢٦٣ ش./ ١٨٩٤ م. زاده شد. ولى صهيونيسم فرهنگى با مهاجرت يهوديان در قرن ١٤ شمسى (: ٢٠ ميلادى) به فلسطين مخالف است، بلكه در انتظار انسانى رهايى‌بخش «٣» در آخر زمان نشسته است كه يهوديان و تمام آدميان را به سرزمين ابراهيم و موسى عليهما السلام يا سرزمين نجات بازگرداند. «٤» صهيونيسم از عبارتى ديگر، به دينى و غير دينى تقسيم مى‌شود.
صهيونيسم دينى انديشه‌اى است كه معتقد است، بازگشت به سرزمين موعود در همان زمان كه پروردگار مشخص فرموده و به شيوه‌اى كه تعيين مى‌كند، انجام خواهد شد و اين كار به دست بشر انجام‌پذير نيست. پيروان‌