آتش‌هاى هوايى نباشند. عوارضى كه ايجاد پوشش مى‌كند، معمولًا اختفاء را هم ايجاد مى‌كنند. از اين رو، اين دو هميشه با هم مورد تحليل و بررسى قرار مى‌گيرند.
وضعيت اختفاء و پوشش در منطقه عمليات با توجه به اثرات جوّ، برجستگى‌ها، فرورفتگى‌ها، روييدنى‌ها، مواد سطحى و عوارض مصنوعى تحليل و بررسى مى‌شوند.
در يك جمع‌بندى هدف از اختفاء و پوشش موارد زير است:
يك- حفاظت نيروى خودى از ديد و تير دشمن.
دو- بهره‌گيرى جهت عمليات عناصر و نيروهاى چريكى و ايذايى.
سه- بهره‌گيرى جهت نفوذ در قلب و صفوف دشمن.
چهار- غافلگير كردن دشمن.
پنج- بهره‌گيرى به عنوان پوشش تاكتيكى.
شش- بهره‌گيرى به منظور حفاظت اطّلاعات خودى.
هفت- حفاظت از نيروهاى زرهى، توپخانه، ابزار و ادوات و مهمّات.
هشت- بهره‌گيرى جهت حفاظت از تأسيسات و عوامل پشتيبانى خدمات رزمى.
امير مؤمنان على عليه السلام در ضمن نامه‌اى به فرماندهان خويش، شريح بن هانى و زياد بن نضر، مسأله اختفاء و پوشش را چنين يادآور مى‌شود:
«... فَاذَا أَنْتَما خَرَجْتُما مِنْ بِلادِكُما فَلا تَسْئَما مِنْ تَوْجيهِ الطَّلائِعِ مِنْ نَقْضِ الشِّعابِ وَالشَّجَرِ وَ الْخَمْرِ فى‌ كُلِّ جانِبٍ كَيْلا يَغْتَرَّكُما عَدُوٌّ،