حکم فرماست و بروز جنگ واقعی امکان پذیر است، ولی شورای امنیت هیچ کاری در این باره نکرد تا جنگ آغاز شد. برای این کار البته دلایلی وجود داشت و جوّ بین المللی مساعد نبود. شوروی چند ماه قبل افغانستان را تصرف کرده بود و روابط امریکا و شوروی در بدترین وضع بود. ایران چندین ماه امریکاییان را در تهران گروگان گرفته بود و شورای امنیت در رابطه با ایران تمام ذهنش معطوف این بحران گروگان گیری بود.»

"رونالد مک هنری" نماینده امریکا در سال ١٩٨٠ قضاوت دیگری دارد. وی که طی بحران گروگان گیری تجاربی دشوار با دولت انقلابی ایران داشت، می گوید: «من به شورای امنیت اطلاع دادم در رابطه با ایران به هر حال مسئولیتی در قبال صلح و امنیت بین المللی داریم. من به ایران نیز اطلاع دادم که در عین حال که مایل است از قوانین و مقررات جامعه بین المللی استفاده کند، گروهی امریکایی را به گروگان گرفته است. بنابراین در سال ١٩٨٠ علاوه بر عراق که قوانین جهانی را نقض کرده بود، ایران نیز چنین کرده بود، همان گونه که همیشه معمول بود.»

"سر آنتونی پارسونز" در این باره گفت: «عراق این احساس را داشت که می تواند به ایران ضربه نهایی را بزند و به همین خاطر می کوشید حتی از تشکیل جلسه شورای امنیت جلوگیری کند. در آن زمان اگر ایران به دلیل بحران گروگان ها نزد کشورهای جهان منفور نبود، فکر نمی کنم اعضای دائمی شورای امنیت در مقابل فشار عراق برای عدم تشکیل جلسه شورا تسلیم می شد. ایران در آن زمان در سازمان ملل با حالت بسیار منفی و متهم کننده ظاهر شد. نخست وزیر این کشور شورای امنیت را به شدت به خاطر آنکه در مقابل تهاجم عراق به کشورش کاری نکرده بود، سرزنش کرد.»

"گری سیک"که در دولت کارتر و در شورای امنیت ملی امریکا کارشناس امور خلیج فارس بود، در این باره می گوید: «تعجب آور است که چرا شورای امنیت در آغاز جنگ ایران را این قدر دست کم گرفته بود. البته در آن زمان این امر شگفت آور نبود، ایران تازه انقلاب کرده بود، اکثر فرماندهان بلندپایه نظامی رفته بودند، نظام سیاسی کشور دچار آشفتگی بود و تازه داشت رئیس جمهور انتخاب می شد و ایران شدیداً در مقابل حملات نظامی آسیب پذیر به نظر می رسید. بنابراین تعجب آور نبود که گمان رود عراق می تواند بخشی از ایران را تصرف کند و آنچنان هرج و مرجی را در این کشور به وجود آورد که به سقوط آیت الله ها منجر شود. برخی قدرت های نظامی از این دورنما استقبال می کردند و شکایت ایران از سایر کشورهای جهان در این زمینه توجیه پذیر است. عراق برخی اطلاعات درست درباره اوضاع ایران را از مقام های رژیم سابق دریافت کرده بود. این افراد نظیر همه تبعیدیان سیاسی دیگر درباره آشفتگی اوضاع ایران اغراق می کردند. رژیم آیت الله خمینی نشان داده که توانایی فوق العاده ای برای تحمل هرج و مرج دارد.»

آنتونی پارسونز تأکید کرد: «تهاجم، تهاجم است چه علیه کشورهای خوب، چه علیه کشورهای بد رفتار باشد. منشور سازمان ملل هیچ فرقی میان این دو دسته از کشورها نمی گذارد ولی در