«در ١٩ اکتبر ١٩٨٧ نیروهای دریایی ایالات متحده به طور غیرقانونی درخلیج فارس مستقر شده و به دو سکوی نفتی ایران به نام های رسالت و رشادت حمله کردند که بر اثر آن تعداد زیادی از کارمندان فنی غیرنظامی مجروح شده و خسارات سنگینی را متحمل شدند. سکوی مذکور صرفاً دارای تأسیسات اقتصادی بوده و وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران آن را اداره می کرد. این جدیدترین اقدام تجاوزگرانه ایالات متحده علیه جمهوری اسلامی ایران، نشان دهنده توسل به زور غیرقانونی علیه حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری اسلامی ایران می باشد و یک بار دیگر نشان دهنده نیات تجاوزگرانه حضور ناوگان دریایی امریکا در خلیج فارس می باشد. چنین حضوری تنها می تواند تنش را در منطقه افزایش دهد. دولت ایالات متحده سلسله اقدامات تجاوزگرانه ای را طی ماه گذشته علیه جمهوری اسلامی ایران مرتکب شده است که از جمله آن حمله نامربوط اش به کشتی غیرنظامی "ایران - اجر"، و انهدام آن، تجاوزاتش علیه قایق های گشتی ایران که مدافع آب های سرزمینی ایران هستند و نیز جدیدترین تجاوزات اخیرش علیه خاک ایران، قابل توجیه نمی باشد. تردیدی وجود ندارد که ارتکاب این گونه اقدامات تجاوزگرانه نشان دهنده مشارکت فعالانه ایالات متحده درجنگ تحمیلی به نفع گروهی متجاوز حاکم بر عراق می باشد. این حقیقت ایالات متحده را از هرگونه حقانیت جهت مشارکت در تلاش های دیپلماتیک چند جانبه درباره این مسئله محروم می سازد.

متأسفانه یادآور می شوم وقتی که ایالات متحده با اعزام غیرمنتظره ناوگان دریایی خود به خلیج فارس به سیاست ایجاد تنش مبادرت نمود و وقتی که نیات تجاوزگرانه واقعی اش را با حمله به کشتی ها و خاک ایران نشان داد، جامعه بین المللی به ویژه سازمان ملل و شورای امنیت سکوت کردند.

سیاست غیرقانونی توسل به زور امریکا مستقیماً متوجه تمامیت ارضی و حق حاکمیت یک کشور عضو سازمان ملل محسوب می شود، به علاوه شورای امنیت جهت برخورد با شدیدترین نقض قطعنامه ٥٩٨ خود توسط یکی از اعضای دائمی اش کوتاهی کرده است. دولت جمهوری اسلامی ایران مایل نیست تسلط ایالات متحده را بر سازمان های بین المللی که تاکنون شدید و ملموس بوده است، بپذیرد. این اقدامات جدی و خطرناک تجاوزگرانه ایالات متحده با عدم توجه شورای امنیت همراه بوده است!

بیانیه ١٦ اکتبر ١٩٨٧ رئیس شورای امنیت که فاقد درخواست از غیرمتخاصمین و نیز متخاصمین است، مغایر با پاراگراف ٥ قطعنامه ٥٩٨ خود شورا است که جدیدترین نشانه از این روند تأسف بار است.

در واقع این یک مبارزه جدی با اعتبار، صداقت و ارتباط شورا و سازمان ملل به طورکلی است که فوراً می بایست جبران شود.