در جبهة شمال غرب، سلیمانیه از اهداف اصلی محسوب می شد و تلاش های دیگر در این جهت بود. حتی در طرح ریزی عملیات در جنوب، از جمله اهداف مورد نظر، غافل گیری دشمن در شمال غرب بود طوری که دشمن به راحتی یقین نکند که عملیات اصلی ما در شمال غرب است و یگان های جمهوری اسلامی حداقل ١٠ تا ١٥ روز فرصت کافی برای دست یابی به اهداف و تثبیت مناطقی که تصرف می کنند داشته باشند. البته این هم پیش بینی می شد که بعد از شروع عملیات وقتی رژیم عراق دریافت که عملیات اصلی جمهوری اسلامی مثلاً در منطقه سلیمانیه است و یگان های اصلی سپاه پاسداران در این منطقه متمرکز شده اند، اقدام به بازپس گیری منطقه فاو بکند، لذا برای خنثی کردن چنین اقدامی نیز باید تمهیدات لازم فراهم می شد[ضمیمه٢]. به هر صورت، در بررسی جبهه شمال غرب و طراحی عملیات در این جبهه، مناطق حلبچه، سد دربندی خان، سلیمانیه، ماووت، سدّ دوکان و قلعه دیزه مطرح گردید، اما در این مقطع برای اجرای عملیات محدود، منطقه ماووت مورد نظر بود که فرمانده کل سپاه معتقد بود که غافل گیری دشمن نقش مهمی در موفقیت آن دارد. وی تأکید می کرد که منطقه دیگری هم انتخاب و برای عملیات آماده شود تا در صورت هشیاری دشمن در ماووت، در آن منطقه عملیات اجرا شود، لیکن با توجه به وضعیت نیرو و امکانات محدود، چنین اقدامی میسّر نبود. به دلیل همین کمبودها، مأموریت قرارگاه قدس در منطقه دوپازا (برای پیشروی به سوی قلعه دیزه، هم زمان با عملیات قرارگاه نجف در منطقه ماووت) لغو شد و در تاریخ ٨/٧/١٣٦٦ مأموریت سه قرارگاه در منطقه ماووت چنین مشخص شد:

قرارگاه نجف: تصرف ارتفاعات گرده رش، قمیش و دشت باساوا در مرحله اول عملیات.

قرارگاه رمضان: تصرف ارتفاعات گوجار و تأمین منطقه تا پشت دشت باساوا در مرحله اول عملیات.

قرارگاه قدس: تصرف ارتفاعات دولبشک و الاغلو در مرحله دوم عملیات.

از جمله هدف های مورد نظر برای این عملیات، زمینه سازی برای عملیات گسترده در جبهة شمال غرب و همچنین الحاق این منطقه به منطقه تحت نفوذ قرارگاه رمضان و اتحادیه میهنی کردستان عراق، یعنی اتصال عقبه نیروهای منظم به عقبه نیروهای نامنظم بود. در جلسه روز بیستم مهر که در آن طرح مانور و زمان بندی عملیات بررسی شد، تاریخ ٢٥/٧/١٣٦٦ برای آغاز عملیات تعیین گردید، لیکن به دلیل مشکلات موجود برای آمادگی نیروها و به خصوص مشکلاتی که نیروهای قرارگاه رمضان برای انتقال به داخل عراق با آن مواجه شدند، عملیات، دو روز به تعویق افتاد. فرماندهان و یگان ها سخت در تلاش برای آمادگی بودند تا اینکه نیروهای دشمن در ٢٤ مهر به خط حدّ دو یگان مستقر در منطقه حمله و دو تپه را تصرف کردند[٤٢١]. روز ٢٥ مهر نیز هواپیماهای دشمن عقبه یگان های مستقر در این منطقه عملیاتی، محور بانه - سردشت و روستاهای منطقه را بمباران کردند. ارتش عراق همچنین نیروی جدید وارد منطقه