غلامعلی رشید در پاسخ به برخی مسائل مطرح شده، نکاتی را بیان کرد: «ما به توان خودمان توجه کمی می کنیم و به توان و قدرت کارایی دشمن هم توجه نمی کنیم. اگر برداشت درستی از توان و قدرت جابه جایی امکانات خودمان داشته باشیم، این همه سؤال نمی کنیم که برای انتقال چقدر زمان نیاز داریم. یا اینکه آیا می توانیم ده یا بیست یگان را از سه یگان در خط عبور دهیم. همین طور در مورد دشمن، بحثی از سپاه های ششم، سوم یا هشتم دشمن نکردیم و در بحث مانور به توان آنها و میزان احتیاط آنها و زمان لازم برای انتقال احتیاطشان( پس از پی بردن آنها به منطقه عملیات اصلی) و همچنین نیروهای احتیاط کلی که در دست ستاد کل ارتش عراق است، با کم توجهی از اینها رد می شویم. البته منطقه شلمچه یک حُسن سیاسی دارد و آن اینکه جناحی که الان در ارتش عراق حاکم شده، اینها یک شکست خیلی سخت می خورند، چون اینها برای گرفتن همین سرپل یک فشار عظیمی به ارتش عراق وارد کردند و همین منشأ اختلافاتی در ارتش عراق شد. دست یابی ما به این سرپل و به خصوص توسعه آن، مثل واقعه کربلای٤ می شود که ما آن طرف(منطقه کربلای٥) رفتیم و دشمن آمد و خیالش از کل منطقه راحت شد. همچنین بعد خواهند گفت ]جناح های ارتش عراق[ که "ما این همه تلفات دادیم؛ به شما گفتیم که ارتش عراق را از بین نبرید؛ شما رفتید یک سرپل گرفتید و آخر هم این همه زمین را دوباره از دست دادید." از نظر روحی این نوع مسائل در ارتش عراق تشدید می شود و اختلافات آنها عمیق تر می شود. یک تأثیر سیاسی هم اینجا دارد.»[١]

در ادامه جلسه مباحث دیگری درباره جبهه غرب و جنوب، اهمیت و میزان موفقیت در هر جبهه، امکان غافل گیری دشمن و اولویت هر جبهه مطرح شد و همچنین احتمال حملة دشمن به فاو در صورت انتقال یگان های اصلی به غرب و اینکه آیا عراق سلیمانیه یا کرکوک را به فاو ترجیح می دهد یا برعکس، بیان گردید.[٢] ] ضمیمه دارد[

فرمانده کل سپاه در پایان این جلسه، مباحث را چنین جمع بندی کرد: «روی این فکر کنیم که چه کنیم که ضمانت بیش تری داشته باشیم. اگر غافل گیری دشمن در شلمچه کاملاً رعایت شد، طوری که دشمن در خط هشیار نباشد و بتوانیم، اینجا را عمل می کنیم و با همین ١٠٠ گردان حداقل تا کانال زوجی می رویم و به جزیره صالحیه می رسیم. مرحلة بعد به جزیره برویم و مرحلة بعدی را باید فکر کرد که به سمت تنومه یا آن طرف برویم. این جا(شلمچه) آمادگی داشته باشید که اگر دیدیم در شمال به خاطر غافل گیری یا به خاطر برف زمستان نشد، اولویت اول این است که در صورت موفقیت در شلمچه، نیروهای شمال را هم اینجا بیاوریم و عملیات در اینجا را به عملیات در شمال تقدم بدهیم. یعنی اول شلمچه را مورد امتحان و عمل قرار دهیم اگر دیدیم هر دو شرایط مساوی دارند؛ یعنی اگر در هر دو غافل گیری و وضعیت در حد ایده آل و مناسب بود، هر دو را با هم عمل می کنیم. اگر دیدیم شرایط ما در اینجا ]شلمچه[ بهتر بود و اگر مثلاً آن جا ]شمال[ قبل از شروع عملیات یا همان شب اول با مشکلات مواجه بشویم، همه آن نیروها را اینجا می آوریم.

[١] ٦. سند شماره ٠١٩١/پ.ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: جلسه بررسی توان سپاه جهت عملیات های محدود و گسترده در جبهه های شمال و جنوب (١/٧/١٣٦٦، قرارگاه نیروی زمینی، نوار ٢٦١١٧) ص٤ تا ٧.

[٢] ٧. همان، ص٧ تا ١٥.