از سوی دیگر، در کردستان ایران از نیمه دوم سال ١٣٦٥ به بعد فعالیت نظامی حزب دمکرات علیه نیروهای خودی کاهش بسیاری یافته است. نشریه داخلی مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ در مقاله ای به عملکرد این گروه در طول سال گذشته و نقش جلال طالبانی در تغییر خط مشی خصومت آمیز آن پرداخته و نوشته است: «جلال طالبانی در کنار محکم تر کردن پیوندهای خود با ایران، اقداماتی را در جهت کاهش خصومت های حزب دمکرات ایران و جمهوری اسلامی و مآلاً نزدیکی این گروه با ایران آغاز کرد [ر.ک.به: کتاب٤٨ - ٢٥/١/١٣٦٦] که این مسئله موجب گردید تا مدتی حزب دمکرات در کردستان از عملیات های خود بکاهد و به تبع آن فضای امنیتی بیش تری برای عملیات های نظامی نیروهای خودی علیه ارتش عراق در جبهه های غرب کشور فراهم شود.»[١]

١ ٨

کاهش تدریجی نیروهای داوطلب بسیجی از جمله مشکلاتی است که یگان های رزم با توجه به گسترش دامنه جنگ و تشکیلات سپاه با آن روبه رو می باشند و فرماندهان سپاه به جذب نیروی وظیفه همراه با جذب نیروهای مردمی تأکید دارند.[٢]

بنابراین برای فعال کردن جبهه ها هم زمان با اعلام عزم و اراده مردم و مسئولان در تأمین نیازمندی های جنگ و اعلام آمادگی نهادهای مسئول در جذب نیرو و امکانات برای جبهه ها، برخی مناطق سپاه پاسداران علل عدم مراجعه فعال نیروهای بسیج جهت اعزام به جبهه ها را بررسی کرده اند. ستاد سپاه یکم ثارالله در گزارشی مفصل علل این وضعیت را در سه گروه: موارد مربوط به داخل تشکیلات سپاه، موارد مربوط به خارج از تشکیلات سپاه و موارد مربوط به هر دوی آنها، تقسیم بندی کرده است. این گزارش عملکرد ضعیف نهادها و وزارتخانه ها در بسیج نیروهای مردمی و عدم حمایت قانونی از نیروهای بسیجی را در خارج از سپاه و وجود مشکلات اداری و تشکیلاتی را در درون سپاه از موانع جذب نیرو می داند. برخورد نامناسب و عدم توجه کافی به امور مربوط به بسیج نیروهای مردمی از سوی مسئولین، ضعف عقیدتی، کاهش حضور روحانیون در مسائل مربوط به جنگ، وجود ضعف های تبلیغاتی، مشکلات مالی و تدارکاتی، ضعف فرماندهان، به وجود آمدن فاصله میان مردم و مسئولین، افزایش مشکلات اقتصادی و اجتماعی مردم و تأثیرات سوء فعالیت مجامع بین المللی برای برقراری آتش بس، می توانند از عوامل مهم در عدم مراجعه فعال نیروهای بسیج جهت اعزام به جبهه ها به حساب آیند.[٣]

گزارش مذکور علاوه بر علل عمومی فوق، درخصوص کاهش مراجعه نیروهای مردمی برای اعزام به ناحیه کردستان، موارد زیر را یادآور می شود: ١- یکنواخت بودن مأموریت در کردستان، که نیرو از بدو ورود به پاسداری و حفاظت مشغول می شود و برنامه خاصی ندارد. ٢- نبودن جوِّ معنویت در داخل شهرها و عدم حضور روحانیت مبارز به شکل فعال در میان رزمندگان. ٣- عدم تبلیغات لازم از جانب نظام جمهوری اسلامی. ٤- کیفیت جغرافیایی محیط که امکانات خاص خود را می طلبد، لکن عنایت لازم صورت نمی پذیرد. ٥- مشکلات کردستان مشکل

[١] ١٨. مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، نشریه "بررسی جنگ"، شماره ٣، ٢٤/٨/١٣٦٦، ص٩.

[٢] ١٩. همان، ص١٩ و ٢٠.

[٣] ٢٠. سند شماره ١٤٧٥٦٤ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از رئیس ستاد یکم ثارالله، به رئیس ستاد مرکزی سپاه کشوری، ٢٤/٨/١٣٦٦، ص١ تا ٥.