ماهنامه لوموند دیپلماتیک عملیات اسکورت نفتکش ها و اعزام نیرو به خلیج فارس را سیاستی خام و داستانی مبهم عنوان کرد و به بررسی سیاست امریکا و اهداف فرانسه از این اقدام پرداخته و نوشته است:

«ریگان رئیس جمهوری امریکا نه تنها به ایران سلاح ارسال داشته بلکه بدون توجه به قانون مصوب ١٩٧٣ - که به موجب آن هر عملیاتی که بیش از ٦٠ روز به طول انجامد باید با تأیید کنگره صورت گیرد - دستور حرکت ناوگان امریکا به سوی منطقه خلیج فارس را صادر کرد. آیا ریگان امیدوار بود که در چنین مدت کوتاهی ایران را نادم و پشیمان سازد؟ رئیس جمهوری امریکا به منظور جلب حمایت غرب مشاور خود کارلوچی را به پایتخت های اروپایی فرستاد ولی ١٥ روز بعد بدون مشورت قبلی با متحدین امریکا، تصمیم خود را به مرحله عمل درآورد. … امریکا در سال ١٩٨٦ با درخواست کویت مبنی بر حمایت از شش نفتکش این امیرنشین مخالفت کرد. در پی آن کویت روی خود را به سوی شوروی گرداند، مسکو نیز پیشنهاد را در هوا ربود، چرا که آن را موقعیت خوبی برای تحقق حضور خود در خلیج فارس می دید. بدین ترتیب پرچم شوروی برفراز سه نفتکش کویتی آویخته شد. در همین زمان امریکا اندیشید که با اقدامی ابلهانه آرزوها و اهداف دیرینه مسکو را برآورده ساخته است؛ بنابراین از آنچه چند ماه قبل از پذیرش آن خودداری ورزیده بود، پا را فراتر نهاد و به جای شش فروند، یازده فروند نفتکش کویتی را تحت پرچم خود درآورد. این تصمیم موقعی اتخاذ شد که ناو جنگی امریکا "استارک" هدف حمله قرار گرفت.»

لوموند دیپلماتیک در ادامة مقالة خود که "غرب در چاله توهم" عنوان دارد به نقد سیاست خاورمیانه ای غرب پرداخته و سیاست خارجی فرانسه را امتیاز دادن به عراق - که نخستین بار جنگ را آغاز نمود و در خلیج فارس به کشتی ها حمله کرد - می داند. این نشریه نوشته است: «آیا هدف اصلی فرانسه همان گونه که بارها دولت فرانسه اعلام کرده، جلوگیری از شکست عراق است؟ در این صورت باید گفت علاوه بر اینکه عراق خود آغازگر خصومت و مناقشه بوده است، امروز از ادامه عملیات نظامی چندان ناخشنود نیست. آیا هدف فرانسه همان نیست که ژاک شیراک در مصاحبه با واشنگتن تایمز اعلام کرد که حمایت از رژیم های عرب میانه رو است؟ ولی باید دانست که هیچ یک از ناوگان های دنیا نمی تواند این رژیم ها را از امواج بنیادگرایانه ای که لاینقطع محکوم می شوند، مصون نگه دارد.» لوموند دیپلماتیک افزوده است: «آیا هدف دولت فرانسه تأمین آزادی کشتی رانی در خلیج فارس است؟ در این صورت چرا "آمبرواز گلک" وزیر مشاور در امور دریاها به شرکت های کشتی رانی اعلام کرد: "کشتی های آنها می توانند در آب های منطقه خلیج فارس رفت وآمد کنند، ولی خودشان باید با خطرهای احتمالی روبه رو شوند." به علاوه، این عراق بود و نه ایران که چهار سال پیش برای اولین بار یک نفتکش کویتی را مورد حمله قرار داد.»[١]

[١] ٤٨. روزنامه اطلاعات، ٢١/٧/١٣٦٦، ص١٦، ماهنامه لوموند دیپلماتیک.