روزنامه الخلیج چاپ امارات متحده عربی مفاد طرح جدید صلح را که دبیرکل سازمان ملل متحد ]ر.ک به ٢٣/٧/١٣٦٦[ جهت پایان دادن به جنگ ایران و عراق پیشنهاد کرده است، فاش ساخت. این طرح ٩ ماده ای با برقراری یک آتش بس و اعزام ناظران بین المللی جهت نظارت بر متارکه جنگ آغاز می شود. طرح مزبور تقریباً ارتباطی بین آتش بس و تشکیل یک دادگاه بی طرف برای بررسی مسئولیت شروع جنگ ایجاد می کند. به دو کشور متخاصم عراق و ایران دو هفته مهلت داده شده است تا به طرح دبیرکل جواب بدهند. رئوس طرح یادشده چنین است:

الف) تعیین یک تاریخ مشخص مورد توافق طرفین برای آتش بس.

ب) در یک تاریخ مشخص پس از روز تعیین شده، باید در مورد آغاز عقب نشینی تمامی نیروها به آن سوی مرزهای بین المللی توافق به عمل آید.

ج) در روز تعیین شده یک تیم از ناظران سازمان ملل جهت تأیید و همچنین نظارت بر صحت اجرای آتش بس و متعاقب آن عقب نشینی تمامی نیروها اعزام خواهد شد.

د) در روز تعیین شده یا در یک تاریخ توافق شده، اسیران جنگی در چارچوب سومین کنوانسیون سال ١٩٤٩ ژنو آزاد و یا مسترد خواهند شد.

ﻫ) در تاریخ مشخص دبیرکل به منظور دست یابی به حل و فصل جامع و عادلانه و شرافتمند انه مورد قبول طرفین که برطرف کننده کلیه مسائل موجود خواهد بود، مذاکره با ایران و عراق را آغاز خواهد کرد.[١]

٢ ١٧

احتمال دست یابی به صلح در جنگ ایران و عراق با تلاش های سازمان ملل متحد، نظر ایران و عراق درباره شورای امنیت و نقش این شورا و دبیرکل سازمان ملل از ابتدای جنگ تاکنون و دیگر مسائل مربوط به جنگ را رادیو بی.بی.سی از دیدگاه صاحب نظران بررسی کرده است."سر برایان اکهارت" یکی از مقام های بلندپایه سازمان ملل که به تازگی بازنشسته شده است، به این رادیو گفت:«این نکته روشن است که عدم موفقیت شورای امنیت در سال ١٩٨٠ در جهت پاسخ مناسب و اصولی به یک تهاجم مرزی، باعث شده تا ایران به سادگی قطعنامه اخیر شورای امنیت را نپذیرد.»

"محمد فهنون" نماینده الجزایر در سازمان ملل در سال ١٩٨٠ که اینک سفیر این کشور در امریکاست در این باره گفت: «این نخستین درگیری واقعی در جهان سوم است که این همه طول کشیده است. قطعنامه ٤٧٩ شورای امنیت یک عنصر مهم را کم داشت و آن درخواست بازگشت نیروهای هر کشور به مرزهای شناخته شده بین المللی بود.»

سرآنتونی پارسونز سفیر سابق انگلستان در ایران که در سال ١٩٨٠ نماینده انگلستان در شورای امنیت بود می گوید: «در ماه اوت ١٩٨٠ آشکار بود که تشنج شدیدی میان ایران و عراق

[١] ٦٢. مأخذ ١٦، ص٨، شارجه - خبرگزاری امارات عربی متحده، ٢٩/٧/١٣٦٦.