ما در جنگ با عراق باید از سه پارامتر مهم نظامی، سیاسی و اجتماعی استفاده کنیم. در بُعد نظامی هدف ما ماشین جنگی و اقتصاد عراق است. در بُعد سیاسی از دوستانِ دشمن بکاهیم و بر دوستانِ خودمان بیفزایم. در بعد اجتماعی هم گام به گام حاکمیت اجتماعی رژیم عراق را از صحنه عراق حذف کنیم. ... اگر ما بتوانیم در این سه بُعد پیش برویم، رژیم عراق سقوط می کند.»

در ادامه جلسه چند تن از فرماندهان عنوان کردند که طرح مسائل سیاسی، در توان نظامی اثر می گذارد؛ وقتی صحبت از صلح و سازش می شود، مردم بچه هایشان را به جبهه نمی فرستند، مسئولان سست می شوند و در مردم تردید ایجاد می شود.

محسن رضایی در پاسخ گفت: «این به خاطر بی اعتمادی خود ماست، یعنی به خاطر همین تفکری است که الان در ما هست. چرا نمی گویند این حرف هایی که مسئولین می زنند ممکن است برای فریب دنیا باشد؟ فعالیت سیاسی مکمل فعالیت نظامی است. کِشت ما کار نظامی است و میوه اش در میدان سیاست به دست می آید. اگر کِشت نکنیم دست ما خالی است، کسی ما را تحویل نمی گیرد. ما تا زمانی که قدرتمند نشویم سیاست ما، اقتصاد ما، حتی نظام دینی ما شکل نخواهد گرفت. حضرت امام هم همین را می گویند، می گویند که جهاد در رأس احکام است. در سه بُعد نظامی، سیاسی و اجتماعی؛ در تقدم اول جهاد یعنی عملیات نظامی است؛ بُعد سیاسی و اجتماعی ثمرة بُعد نظامی است، عملیات منظم و نامنظم.»

فرمانده کل سپاه در ادامة بحث بر ضرورت گسترش عملیات نامنظم تأکید کرد: «درحال حاضر حدود یک پنجم توانمان در عملیات نامنظم صرف می شود، اولین تغییر این باشد که این را افزایش دهیم و به دو پنجم برسانیم. دومین تغییر این است که باید در جنگ منظم به یک روش غافل گیری صددرصد مطمئن برسیم. سومین تغییر اینکه به مرور در جبهه جنوب توان زرهی، مکانیزه، آتش و این نوع مسائل را بالا ببریم و در جبهه شمال غرب، هلی کوپتر و نیروهای پیاده را افزایش دهیم. ... به هر صورت، دو مسئله مهم و ریشه ای که باید روی آن فکر کنیم یکی روش غافل گیری و تضمین در غافل گیری در جنوب است، از انتخاب زمین گرفته تا مسائل مختلف دیگر و یکی مسئله تقویت قرارگاه رمضان است.»

محسن رضایی سیاست عملیاتی جمهوری اسلامی در عملیات زمینی را چنین تشریح کرد:

«ما چهار هدف مهم داریم که هم انهدام دشمن هست و هم بُعد اقتصادی دارد: بصره، بغداد، کرکوک و موصل. و ایده آل این است که طوری برنامه ریزی کنیم که مثلاً سریع برسیم به "زبیر" و شهرها را زودتر و سالم تر به دست بیاوریم و این روشِ سالم بلعیدن است که باید تلاش کنیم به ایده آل نزدیک شویم. وضع بحرانی و نامناسب هم وضع کنونی است، یعنی روش انهدامی که قدم به قدم جلو برویم، توپخانه را جلو ببریم و با انهدام منابع اقتصادی به عراق فشار بیاوریم. البته هر دو مؤثر و نتیجه بخش است ولی نتایج سالم بلعیدن محاسن اش فراوان است، ولی چون توان نداریم، انهدامی عمل می کنیم.»