گروهی از مردان مسلح به فرمانداری شهر حمله برده، آن را به اشغال خود درآوردند. در دنباله خبر همچنین آمده که تعدادی از ایرانیان مهاجم درخلال حمله خود به پادگان نظامی شهر کشته یا زخمی شدند و به وسیله بالگردهای سوری به سوریه منتقل گردیدند. پس از مدتی، یکی دیگر از مسئولان لبنانی اعلام کرد که افراد محلی از جنبش شیعیان امل، اقدام به این حمله کرده اند و پیش بینی می شود که عناصری از پاسداران انقلاب ایران در این حمله شرکت داشته باشند.

با مقایسه ای کوتاه بین این دو خبر به اختلافات فاحشی میان آن دو پی می بریم؛ در خبر اول شرکت نیروهای ایرانی در این حمله عامل اصلی و گردانندة آن معرفی شده و در خبر دوم، فقط به احتمال شرکت ایرانیان در این حمله اشاره گردیده است. پس در این صورت چگونه خبر اول که درمورد شرکت فعالانة ایرانیان (پاسداران انقلاب اسلامی) در حمله به پادگان شهر بعلبک بود در خبر دوم به احتمال شرکت آنان مبدل شد.

آیا دست هایی در کار نیست که برای پخش چنین خبرهایی کوشش می کنند؟ از سوی دیگر (آیت الله) علی خامنه ای رئیس جمهور ایران، اعلام کرد که کشورش "پاسداران انقلاب" را از لبنان خارج نمی کند. وی اضافه کرد که ایرانی ها به دعوت ملت لبنان در این کشور حضور دارند. پس توطئه ای در کار است که هدف آن "اخراج پاسداران انقلاب" از شهر بعلبک می باشد. رهبران سیاسی ایران از این توطئه آگاه شدند و پاسخ لازم را دراین مورد داده اند. لازم نیست که برای شناسایی توطئه گران کنجکاو شویم، زیرا آنان اکنون بر لبنان حکومت می کنند. طبعاً منظور ما رئیس جمهور لبنان نیست، زیرا وی شخص قدرتمندی نمی باشد، بلکه مقصود ما رژیم اشغالگر قدس و هم پیمانان فالانژ آنها می باشد. ما هنوز کشتار اردوگاه های "صبرا و شتیلا" را که پس از عقب نشینی نیروهای فلسطینی از بیروت انجام گرفت از یاد نبرده ایم. فالانژها برای تکرار "صبرا و شتیلا" بهانه های زیادی در دست دارند، ولی این بار شیعیان لبنان کاندیدای این کشتار هستند.

کافی است بدانیم که شیعیان نه تنها در بیروت بلکه در تمام لبنان هم پیمان اساسی فلسطین بودند. نباید فراموش کرد که اگر شیعیان نبودند، نبرد بیروت زودتر به پایان می رسید. جنگ فالانژها اساساً علیه فلسطینی ها بود، ولی به دلیل شرکت فعالانة شیعیان به جنگ فالانژها با شیعیان مبدل شد. پس فالانژها منتظر فرصت برای انتقام جویی از شیعیان می باشند. در این صورت چه کسی از شیعیان لبنان حمایت می کند.

رئیس جمهوری لبنان تنها در بخش غربی بیروت حکومت می کند. در این منطقه فلسطینی ها مورد تجاوز و تعدی قرار می گیرند، گویی که مسبب کشتارهای "صبرا و شتیلا" آنها می باشند؛ درحالی که فالانژها که جنایتکار واقعی هستند، در بخش شرقی بیروت به عیش ونوش مشغول اند و رئیس جمهور لبنان برای ورود به آن بخش باید قبلاً اجازه بگیرد، اما ارتش لبنان که برخی از افراد آن از اسرائیل و به وسیله مزدور خود، سعد حداد، دستور حقوق و لباس می گیرد و برخی دیگر اصلاً به لبنان تعلق ندارند و نماینده همه لبنانی ها نیستند و دچار ضعف و سستی شدیدی