مفصل صحبت کردم و با ستاد انقلاب فرهنگی و وزیر آموزش عالی در جلسات طولانی بحث کردیم. همه جوانب قضیه را در نظر گرفتیم و حساب کردیم، دیدیم بچه ای که در گذشته به دلیلی مجبور بوده و حالا به عنوان یک آدم مظلوم اگر از دانشگاه کنار گذاشته بشود، خودش را مظلوم احساس می کند، عصبانی و عقده ای می شود، کانون فساد می شود و چون عنصر مظلومی است، در خانواده روی بچه های خانواده تأثیرات نامطلوبی دارد و بچه های کوچک را منحرف خواهد کرد. خانواده وقتی می بیند بچه اش این طوری شده خانواده نیز عقده ای می شود؛ بنابراین، اگر ما این گونه افراد را چشم بسته از دانشگاه ها بیرون کنیم این آثار بد را به دنبال خواهد داشت. البته یک عده هم هستند که تکلیف آنها روشن است؛ گروهک های محاربی که به روی مردم اسلحه کشیدند، بچه های مردم را کشتند و جو این کشور را وادار به خشونت کردند. ما نمی خواستیم جمهوری اسلامی در دنیا خشن معرفی بشود، ولی برخورد این گروهک ها باعث شد که خشن معرفی بشود.

گروهک ها عملاً نشان دادند که اصلاح ناپذیرند. خوب این مسائل برای همه و برای خانواده های آنها روشن است و فقط دادستانی می تواند صلاحیت آنها را تعیین کند که درس بخوانند یا نه. گروهک های الحادی دیگر اگر بنا باشد عناصری باشند که بخواهند بیایند در آن محیط و اخلال بکنند و دوباره اوضاع کردستان و گنبد و جریانات سیاسی ضد انقلابی را به راه بیندازند و ضد جمهوری اسلامی حرکت کنند، ما بین خود و خدایمان و خودمان و مردممان - که این همه فداکاری می کنند - به خود حق نمی دهیم که حقوق و مال مردم را در اختیار اینها بگذاریم و امتیازات آموزشی را به آنها بدهیم که مزاحم مردم بشوند. بنابراین، عناصر فعال گروهک هایی که با ما مبارزة مسلحانه نکردند، طوری هستند که می خواهند محیط دانشگاه را خراب بکنند و نگذارند که دیگران درس بخوانند، آنها خودشان برای خودشان این ممنوعیت ها را درست می کنند و ما جلو آنها را می گیریم و تا مطمئن نشویم که فساد ایجاد نمی کنند، نمی توانیم آنها را بپذیریم. عده دیگری نیز هستند که در گذشته مثلاً شعارهای چپ دادند و دانشجویان آنها را با آن حال و هوا می شناختند که آن وضع دیگری بود. عده ای هستند این محیط بی حجابی دانشگاه ها را ازنظر اخلاقی بی بندوبار کرده بودند، ولی حالا حاضرند درست درس بخوانند و تربیت بشوند، اینها را ما فکر نمی کنیم که بشود تبدیلشان بکنیم به یک حربه مظلومانه برای گمراه کردن بچه ها در داخل خانواده و برای یک عمر آنها را بدبختشان بکنیم، برای اینکه اگر اینها برای همیشه از دانشگاه اخراج شوند، اولاً به آنها کار نمی دهند، تحصیل نمی توانند بکنند، اجازه خارج رفتن هم برای اینکه بتوانند با ارز این مملکت در خارج درس بخوانند به آنها داده نمی شود و درنتیجه تبدیل می شوند به آدم های بدبختی که همة راه ها به رویشان بسته است.