به دنبال جلسه روز گذشته فرماندهان قرارگاه قائم و فرمانده یگان های عمل کننده و تصمیم برای ادامه عملیات در منطقه چم سری با سه هدف: الف) اصلاح خطوط پدافندی؛ ب) تحمیل خط پدافندی وسیع به ارتش عراق؛ ج) انهدام دشمن برای پیشگیری از اجرای پاتک، تصمیم گرفته شد ٤ قرارگاه عملیاتی فرعی قائم، شامل قائم١ (تیپ٨ نجف)، قائم٢ (تیپ٢٥ کربلا و گردان٩٠٧ ژاندارمری)، قائم٣ (تیپ١٧ علی بن ابیطالب(ع) و تیپ١ لشکر٢١ حمزه) و قائم٤ (تیپ١٤ امام حسین(ع) و تیپ٨٤ خرم آباد)، به ترتیب از شمال به جنوب عملیات کرده، با پیشروی در عمق منطقه دشمن، قسمتی از جاده آسفالت غرب خط مرزی ایران و عراق از شمال شرقی شهرک طیب عراق تا جنوب ارتفاع١٧٥ را تصرف و تأمین کنند و بدین ترتیب، با پشت سر گذاردن ارتفاعات مرزی منطقه (سلسله جبال حمرین)، ارتش عراق را در دشت غرب این ارتفاعات به عقب برانند.[١] در این طرح، پاسگاه مهم مرزی زبیدات و شرهانی در محدوده عملیاتی قائم٢ و قائم٣ و ارتفاع مهم ١٧٥، در حوزه عملیاتی قائم٤ قرار داشت. از سوی دیگر، گزارش نیروهای اطلاعاتی حاکی از آن بود که عراق، نیروهای تازه نفس وارد منطقه عملیاتی

[١] درباره لزوم اجرای مرحله دوم عملیات، باید یادآوری کرد که پس از اجرای مرحله اول عملیات، در بعضی از شب ها، یگان ها به صورت موردی به منظور ترمیم و تثبیت خطوط پدافندی، عملیات هایی را اجرا کرده، تلفات بسیاری را به دشمن وارد آوردند، اما شناسایی های انجام شده ازجانب فرماندهان قرارگاه لشکر فتح و یگان های منطقه، حاکی از آن بود که باوجود تحقق تمامی اهداف عملیات، وجود یک سری ارتفاعات، تپه ها و جاده ها که در اختیار عراق قرار داشت، عملاً مانع تحقق یکی از اهداف اولیه عملیات (تحمیل خط پدافندی وسیع به ارتش عراق) شده بود. علاوه براین، حضور عراق در این ارتفاعات، تهدیدی برای خطوط پدافندی خودی که هنوز استحکامات مطمئنی نداشتند، به حساب می آمد. بنابراین، لازم بود برای تأمین این هدف، عملیات هماهنگ دیگری انجام می شود. (سند شماره ١٥١/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: دفترچه ثبت جنگ راوی لشکر٣ فتح در عملیات محرم (راوی: رخصت طلب)، ٣٠/٧/١٣٦١ الی ٢٠/٨/١٣٦١، با بهره برداری از مطالب صفحات ٧٥ تا ٨٤ و ٩٦ تا ١٠٠.)