رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ٢١ - باب «دوّم» در بيان قوتهاء نفس

و فرق ميان [ادراك‌] [١] اول و (ميان) [٢] ادراك ثانى آنست كه (در) [٣] ادراك اوّل رسيدن صورت است بقوت مدركه از نفس خويش، نه «از قوت» [٤] ديگر. و ادراك ثانى رسيدن «صورت» [٥] است بقوت مدركه از «قوت» [٦] ديگر.

و از جمله قوتهاى «باطن حيوانى يكى قوت» [٧] بنطاسياست «كه» [٨] آن را حس مشترك خوانند. و اين قوتيست كه در تجويف اوّل از دماغ «رسته» [٩] است و صورتهائى كه اندر حواسّ ظاهر (آيد) [١٠] همه درين قوت مجتمع «شود» [١١].

و از جمله (اين) [١٢] قوتها [يكى‌] [١٣] قوتى است كه آن را [قوت‌] [١٤] مصوره خوانند، و «او قوتى است مركب» [١٥] در آخر تجويف اوّل (از) [١٦] دماغ كه‌

[١] - ف ندارد.

[٢] - س ل د ح آ س: افزوده.

[٣] - د آ افزوده.

[٤] - ل د م ح آ س: از قوتى.

[٥] - آ س: بصورت- ف ندارد.

[٦] - ف: قوت و ادراك- نسخ ديگر: قوتى.

[٧] - ف ندارد- م د ل ح: باطن حيوانى قوة- آ: حيوانى قوت.

[٨] - بغير از نسخه ف، نسخ ديگر: و.

[٩] - نسخ ديگر: مركب، ظاهرا صحيح همين طور است.

[١٠] - نسخ ديگر افزوده.

[١١] - ل د م ح ف: شوند.

[١٢] - نسخ ديگر افزوده.

[١٣] - در نسخ ديگر نيست.

[١٤] - در نسخ ديگر نيست.

[١٥] - س آ: و اين قوتيست كه مركب است- ل د م ح: و اين قوتيست مركب.

[١٦] - نسخ ديگر افزوده.