د- از آن جا كه در هر جامعه‌اى هم جريان خير موجود است و هم جريان شرّ، لذا نه به نفع نيكان و نه حتى به سود بدها است كه رهبرى به همه مردم واگذار شود، زيرا اين بدان معنا خواهد بود كه برخى از بدها بر نيكان تحميل و فرصت اصلاح اشرار از ميان برود. بلكه بايد تا آن جا كه مى‌توانيم رهبرى را به نيكان واگذار كنيم و فرصتهاى اشرار را كاهش دهيم و در اين هنگام نه تنها فرصتهاى خير را براى همگان افزايش مى‌دهيم، بلكه هر شرورى را تشويق مى‌كنيم تا به موجودى خير تبديل شود و نظام والا نظامى است كه امّت را هميشه به سوى رهبرى نيكان حركت مى‌دهد و انتخابات عمومى نمى‌تواند نشانه يك جامعه والا باشد، زيرا چنين جامعه‌اى فرصتهاى رهبرى را هم در اختيار نيكان مى‌گذارد و هم در اختيار انسانهاى شرور.

نظام حزبى نيز شرايط قاطعى را در برنامه خود جاى نمى‌دهد تا مانع از ورود انسانهاى شرور در صفوف آن گردد.

رهبرى حقّ كسى نيست، مگر آن كه نفس خود را از رسوبات شرارت پاك سازد و نمونه علم و پاكدامنى باشد و در اين هنگام نيز رهبرى او به ميزان التزامى است كه نسبت به ارزشهاى خير دارد.

با توجّه به مبادى ناب فلسفى كه قرآن يادآورى مى‌كند مى‌بينيم كه عبادت (كه به معناى تسليم و طاعت است) تنها براى خدا و رسول و برگزيدگان رسول و كسى كه خدا به پيروى از او دستور داده مى‌باشد زيرا خداوند حقّ است و همه چيز در دست اوست و ممكن نيست‌