«خدا نور آسمانها و زمين است، مثل نور او چون چراغدانى است كه در آن چراغى باشد، آن چراغ درون آبگينه‌اى و آن آبگينه چون ستاره‌اى درخشنده از روغن درخت پر بركت مى‌سوزد...»

و نيز همان عرشى‌ [٢] كه خداوند بر آن جاى گرفت:

(الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى‌) [٣].

«خداى رحمان بر عرش استيلا دارد.».

و نيز فرموده است: (اللَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ) [٤].

«خدا يكتا كه هيچ خدايى جز او نيست، پروردگار عرش عظيم»، چنانچه جوهره اسماءحسناى خداست كه خود در كتابش مى‌فرمايد:

(... وَلَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلَى‌ فِي السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ) [٥].

[١] - سوره نور، آيه ٣٥.

[٢] - در تفسير عرش در احاديث چنين آمده: آن نورالانوار است و روز از آن روشنى مى‌گيرد و هشت ركن دارد كه هريك از اركان آن را ملائكه‌اى حمل مى‌كنند كه كسى نمى‌تواند آنها را شماره كند مگر خدا و در شب و روز به دون سستى خدا را تسبيح مى‌گويند و اگر چيزى فوق آن را احساس كنند تاب تحمل آن را ندارند و جبروت و كبريا و عظمت و قدس و رحمت و علم خدا ميان آن حائل است و وراى آن ديگر سخنى نيست.

[٣] - سوره طه، آيه ٥.

[٤] - سوره نمل، آيه ٢٦.

[٥] - سوره روم، آيه ٢٧.