تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٢ - احكام صيد در حال احرام

و در پايان آيه كسانى را كه با اين حكم الهى مخالفت ورزند، تهديد به عذاب دردناك كرده است. (فَمَنِ اعْتَدى‌ بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ‌).

گرچه جمله اخير از آيه اجمالا دلالت بر تحريم صيد در حال احرام دارد، ولى در آيه بعد با صراحت و قاطعيت بيشتر و بطور عموم فرمان تحريم صيد را در حال احرام صادر كرده، مى‌گويد:" اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد در حال احرام شكار نكنيد" (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ‌).

آيا تحريم صيد (كه به قرينه آيه بعد شكار صحرايى است) تمام انواع حيوانات صحرايى را شامل مى‌شود اعم از حلال گوشت و حرام گوشت يا اختصاص به حلال گوشت دارد؟

در ميان مفسران و فقها در اين زمينه اتفاق نظر نيست، ولى مشهور در ميان فقهاء و مفسرين اماميه عموميت حكم است، و رواياتى كه از طريق اهل بيت ع وارد شده است اين مطلب را تاييد مى‌كند، و اما فقهاى اهل تسنن بعضى مانند" ابو حنيفه" با ما در اين زمينه موافقند، ولى بعضى ديگر مانند" شافعى" آن را مخصوص حيوانات حلال گوشت دانسته‌اند، اما در هر حال حيوانات اهلى را شامل نمى‌شود، زيرا به حيوانات اهلى صيد و شكار گفته نمى‌شود. قابل توجه اينكه در روايات ما نه تنها صيد كردن در حال احرام تحريم شده، بلكه حتى كمك كردن و اشاره كردن و نشان دادن صيد در حال احرام تحريم گرديده است.

ممكن است بعضى تصور كنند كه صيد و شكار شامل حيوانات حرام گوشت نمى‌شود، در حالى كه چنين نيست، زيرا شكار حيوانات به منظورهاى مختلف انجام مى‌گردد، گاهى به منظور استفاده از گوشت و گاهى پوست و گاهى براى رفع مزاحمت آنها انجام مى‌گردد، شعر معروفى كه از على ع نقل شده است، نيز مى‌تواند شاهدى براى تعميم باشد، آنجا كه فرمود: