تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - تهمتى بزرگ بر ابو طالب مؤمن قريش

ابن ابى الحديد پس از نقل قسمت زيادى از اشعار ابو طالب (كه ابن شهر آشوب در متشابهات القرآن آنها را سه هزار بيت ميداند) مى‌گويد:

از مطالعه مجموع اين اشعار براى ما هيچگونه ترديدى نخواهد ماند كه ابو طالب بمكتب برادرزاده‌اش ايمان داشته است.

٣- احاديثى از پيامبر اكرم ص نيز نقل شده كه گواهى آن حضرت را به ايمان عموى فداكارش ابو طالب روشن ميسازد از جمله طبق نقل نويسنده كتاب" ابو طالب مؤمن قريش": چون ابو طالب در گذشت پيامبر ص پس از تشيع جنازه او ضمن سوگوارى كه در مصيبت از دست دادن عمويش مى‌كرد، مى‌گفت:

وا ابتاه! وا ابا طالباه! وا حزناه عليك! كيف اسلو عليك يا من ربيتنى صغيرا، و اجبتنى كبيرا، و كنت عندك بمنزلة العين من الحدقه و الروح من الجسد

[١]" واى پدرم! واى ابو طالب! چقدر از مرگ تو غمگينم؟ چگونه مصيبت تو را فراموش كنم اى كسى كه در كودكى مرا پرورش دادى، و در بزرگى دعوت مرا اجابت نمودى، و من در نزد تو همچون چشم در حدقه و روح در بدن بودم." و نيز پيوسته اظهار مى‌داشت:"

ما نالت منى قريش شيئا اكرهه حتى مات ابو طالب‌

" [٢]" قريش هيچگاه نتوانست مكروهى بر من وارد كند مگر زمانى كه ابو طالب از جهان رفت".

٤- از طرفى مسلم است كه سالها قبل از مرگ ابو طالب پيامبر ص مامور شد هيچگونه رابطه دوستانه با مشركان نداشته باشد، با اين حال اينهمه اظهار علاقه و مهر به ابو طالب نشان مى‌دهد كه پيامبر او را معتقد به مكتب توحيد مى‌دانسته است و گر نه چگونه ممكن بود ديگران را از دوستى با مشركان نهى كند و خود با ابو طالب‌

[١]" شيخ الاباطح" بنقل از ابو طالب مؤمن قريش.

[٢] طبرى بنقل از ابو طالب مؤمن قريش.