از دست و پاهایى که شاه دارد مى‌زند، یکى هم این شریک جرم‌هایش است که اینها را (یک عده‌اش را) گرفته‌اند. در این حکومت نظامى که، یعنى دولت نظامى و حکومت نظامى که به پا کردند، دیدند که خیلى فایده نکرد، حالا یک راه دیگرى پیش گرفتند و آن آنکه، آنهایى که تا دیروز با او شریک جرم بودند، بعضى شان ١٢ سال، ١٣ سال در همه جنایاتى که شاه کرده است شریک بودند، حالا به عنوان اینکه آن خیانت کرده و جرم کرده، گرفته‌اند. آن شریک را گرفته‌اند که این شریک محفوظ بماند.

گمان کردند که - مردم - الان همه اذهان مردم متوجهند که آن شریک‌ها را گرفتند دیگر مساله‌اى نیست و باید، مردم اجازه بدهند که شاه باشد. براى اینکه خوب شما دیگر چه مى‌خواهید؟ شاه از آن طرف آمده است عذرخواهى کرده است که ببخشید من اشتباه کرده بودم، بعد از این هم دیگر من اشتباه نمى‌کنم، از آن طرف هم خوب، زندانى‌هاى سیاسى را، خیلى از آنها را رها کرده است، از اهل علم، از افراد سیاسى و سایر طبقات، از این طرف هم یک عده‌اى از این اشخاصى که در دولت‌ها بودند و آنها خلاف کرده‌اند - همه را - این عده را گرفته است و مى‌خواهد که اینها را محاکمه مثلاً بکند. مى‌گوید شما ملت ایران چرا اینقدر لجاجت مى‌کنید؟ من باید باشم!. دیگر شاه از این بهتر کجا ما پیدا بکنیم که دزدها راگرفته و سیاسى‌ها را رها کرده است زندانى‌ها را رها کرده و قول و قرار هم داده به اینکه بعد از این دیگر زاهد بشود و عابد و مسلمان؟! دیگر شما چه طلبى از شاه دارید که در سرتاسر ایران باز اعتصابات مى‌کنید؟! این اعتصابات دیگر چیست؟ چرا باز سرتاسر ایران اعتصاب است؟ چرا شرکت‌هاى نمى‌دانم هواپیمائى و دیگران، اتوبوس و - این چیزها - شرکت واحد در اعتصاب است؟ خوب، پزشک‌ها چرا اعتصاب کردند؟ باید پرسید که این مسائل (ما اگر بخواهیم تحلیل کنیم این مسائل را) جرم را زیاد مى‌کند یا جرم را قصر مى‌کند؟ شما این دولت‌هایى که تشکیل داده‌اید، همه اینها به دست شما تصویب شده است و این مجرم‌هایى که حالا گرفتید، اینها همه‌شان اینهایى بودند که در دولت‌هاى شما بودند، شریک جرم شما بودند، شما حالا مى‌گوئید اینها مجرم