باز شاه به دو وسیله براى نجات خودش متوسل شد، یکى به وسیله فریب، یکى به وسیله سرنیزه. به وسیله فریب این بود که نطقى که کرد التزام داد، تعهد داد به ملت که این اشتباهاتى که کرده است دیگر همچو اشتباهى نمى‌شود و از این به بعد دیگر به قانون اساسى به همه معنا عمل مى‌شود و جبران آن اشتباهاتى که کرده بوده میکند و از عموم ملت خواستار شد که دست از این مخالفت بردارند و از آیات عظما و علماى اعلام خواستار شد که مردم را هدایت کنند که آنها آرام باشند و از سایر اقشار ملت از قبیل کارگرها و محصلین و جوان‌ها و همه اینها خواستار این شد که از این مخالفت‌ها دست بردارند و به ایران فکر کنند.

در حرف‌هاى ایشان خیلى مسائل هست، یکى اینکه بررسى بشود که آیا این کارهائى که تا حالا انجام داده است، اشتباهات بوده یا تعمدات بوده. این مخالفت‌هائى که از قانون کرده، از اسلام کرده، این خیانت‌هائى که به ملت کرده، این جنایت‌هائى که کرده است، آیا آنطور که ادعا میکند این اشتباهى این کار را کرده است؟ مثلاً این نفتى که به آمریکا داده خیال کرده است که اینها یک طایفه‌اى از، یک محله‌اى از ایران است؟ یک شهرى از شهرهاى ایران است و نفت را دارد به ایرانى‌ها مى دهد؟! این اسلحه‌هایى که به درد ما نمى‌خورد و به جاى نفت پایگاه براى آمریکا درست کرده است خیال کرده است که این اسلحه‌ها ارز است؟! پول است؟! اشتباه کرده این؟! به خیال اینکه دارد پول مى‌گیرد لیره مى‌گیرد این چیزها را گرفته است؟! این جنایت‌هائى که در ایران تا حالا کرده است، حبس‌هائى که کرده است، زجرهائى که کرده است شکنجه‌هائى که داده است، قتل‌هاى عامى که کرده است اینها اشتباهى بوده است؟! مثلاً به مدرسه فیضیه که ایشان کماندوها را فرستادند و ریختند در مدرسه فیضیه و قرآن‌ها را آتش زدند، عمامه‌ها را آتش زدند، جوان‌ها را دست و پا شکستند، حجره‌ها را خراب کردند، شکستند، خیال مى‌کرده است که این یک جائى از روسیه است و حمله به روسیه است و اشتباهى، اشتباه از کار درآمده؟! عقیده ایشان این بوده است که مدرسه فیضیه یک جائى است که از محل‌هاى‌