جواب: فکر حکومت اسلامى، اینکه باید اسلام حکومت کند و نه غیر اسلام، یک فکرى نیست که تازگى داشته باشد. در ابتداء اسلام، برنامه اسلام این بوده است که حکومت الهى همه جا باشد. نهایت اینکه، غفلت مسلمین از مصالح خودشان و اخیرا هم دستهاى استعمار از چند صد سال پیش به این طرف موجب شد که حتى طرح همچون آرمانى نشود. جنبش اسلامى اخیر بیش از ١٥ سال است که به رهبرى علماى ایران با مخالفت با طرح‌هاى شاه شروع شده است، طرح‌هایى که مخالف اسلام و ایران بوده و دنباله خیانت‌هاى گذشته او نیز بود. مردم از علما طرفدارى کردند. اختلافات زیاد واقع شد که این مطلبى است طولانى. آنچه تقریباً در این یک سال واقع شد، اینکه کم کم خواسته‌هاى ملت به صورت طرحى درآمد و منتهى به این شد که همان خواست‌هاى صدر اسلام بایستى طرحش ریخته شود و در این طرح نه فقط ایران از زیر بار استعمار و ظلم بیرون مى‌رود، بلکه سرمشقى باشد براى همه کشورهاى اسلامى، چه ایران و چه سایر کشورهائى که زیر فشار و استبداد هستند. نظر ما که ملت هم با آن موافق است این است که پس از از بین رفتن حکومت قلدرى و خلاف اسلامى شاه، یک دولت اسلامى و یک جمهورى اسلامى متکى به قوانین اسلامى و آراء مردم که اکثریت قریب به اتفاق مسلم هستند، در ایران مستقر بشود و احکام اسلام آنطور که هست اجرا گردد و همه مطالب ایران و نظام آن بر طبق خواست‌هاى اسلامى جریان پیدا کند.

سؤال: به نظر حضرت آیت الله، کیفیت و ماهیت حکومت اسلامى که مطرح فرموده‌اید چیست؟ و وجه تمایزش با آن اسلامى که در قانون اساسى منظور شده است چیست؟ آیا در طرح مساله حکومت اسلامى، بیشتر نظر به مسائل اجتماعى اسلام است یا مسائل سیاسى اسلام؟ آیا منظور از اجراى دقیق احکام اسلام این است که فى‌المثل دست دزد را از این به بعد قطع کنید؟ چگونه برداشتى دارید؟