یک اصل این بود که ملت ایران چنانچه در این مدت از تظاهراتشان، از شعارشان ظاهر شد این سلطنت سلسله پهلوى را نمى‌خواهند و این یک رفراندمى بود که سرتاسر کشور به آن راى دادند، با فریاد به آن راى دادند که ما نمى‌خواهیم این سلسله پهلوى را. خوب اگر کسى با این مخالف است و در مقابل ملت ایران مى‌گوید که ما مى‌خواهیم که سلسله پهلوى همین طورى که بودند باز باشند عرض کردیم که یک دفعه مى‌گوید که این کارهائى که شاه کرده است ما تصدیق داریم که این کارها را کرده لکن این کارها خوب است، اینکه نفت ما را داده است به آمریکا در مقابلش یک مقدار آهن خریده است که به درد ما نمى‌خورد، اینکه فرهنگ ما را به عقب رانده است، اینکه اینهمه جوان‌هاى ما را کشته است، اینهمه حبس‌ها، اینهمه زجرها، این اختناق‌ها، اینها را قبول دارد که اینها کرده‌اند لکن مى‌گوید اینها کار خوبى است. اگر کسى این مطلب را بگوید، خوب است که اعلام کند و امضا کند که من آن آدمى هستم که این کارها را مى‌گویم خوب است. من گمان ندارم کسى در تمام ایران پیدا بشود که یک همچو اعلامى بکند. و یا این است که مى‌گوید که نه، این کارها را نکردند اینها و اینها را کسان دیگرى کردند. چنانچه بعضى همچو چیزى گفته‌اند که اعلیحضرت بى اطلاع بودند از این مسائل، اصلا هر چه گذشته بر این مملکت و هر چه ظلم شده است و هر چه خیانت شده، دیگران کردند و شاه اصلا اطلاع از این مسائل ندارد. همه افراد ایران اطلاع دارند، الا شاه!! شاه توى این جمعیت نبوده است؟! در بین این مردم نبوده است؟! ایشان که در فرمایشات خودشان همیشه مى‌گویند که همه کارها به دست من انجام مى‌گیرد. و دیگران هم همین طور مى‌گویند که هر چه عمل مى‌شود به دست شاه است. در قضیه مدرسه فیضیه که ریختند و در مدرسه فیضیه آن کارها را کردند، ما آنوقت مى‌دیدیم که به هر کس مراجعه مى‌شد، مى‌گفتند که اعلیحضرت فرموده است. چنانچه ما آن روز در یکى از اعلامیه‌ها همین مطلب را نوشتیم که به هر جا مراجعه مى‌شود، مى‌گویند که اعلیحضرت