قل انما اعظکم بواحده ان تقومو الله مثنى و فرادى خداى تبارک و تعالى در این آیه مى‌فرماید که یک موعظه، فقط من یک موعظه به شما مى‌کنم، یک موعظه‌اى که واعظش خداست و آورنده موعظه پیغمبر اکرم است و مى‌فرماید، فقط یک موعظه است، این موعظه باید اهمیتش خیلى زیاد باشد که در این تعبیر مى‌فرماید و آن موعظه این است که (ان تقوموالله مثنى و فرادى). اینکه قیام کنید براى خدا، براى اقامه حق قیام کنید. لازم نیست که اول یک اجتماعاتى باشد که من مى‌خواهم بعد از اجتماعات قیام کنم. یکى یکى هم این تکلیف هست (مثنى و فرادى) فرادى هم هست، دو تا دو تا هم هست. این دیگر اقل جمعش است، یعنى تنهائى تکلیف به قیام لله هست و اجتماعى هم که اقلش دوتاست، از دو تا شروع مى‌شود به بالا، هر چه بالا رفت، میزان این است که انسان تشخیص بدهد که لله هست این قیام، براى خدا هست این قیام، دیگر اگر لله شد و براى خدا شد، از اینکه تنها هستیم، از اینکه جمعیتمان کم هست، دیگر وحشتى نیست قیام اگر لله هست، براى خداست، قیام لله هیچ خسران ندارد، هیچ ضرر توى آن نیست. قیام‌هاى براى دنیا دو رو دارد، یک رویش ضرر است، یک رویش نفع است. تجارت انسان مى‌کند، سایر کسب‌ها را مى‌کند، این یک طرفش ضرر است، یک طرفش نفع است، گاهى انسان ضرر برد از این تجارت، گاهى نفع مى‌برد و هر کارى که انسان براى دنیا بکند، خدا در کار نباشد و همان جهت دنیوى باشد، اینها صد درصد نفع نیست، گاهى نفع است، نفع مادى دارد، گاهى ضرر مادى دارد. اما اگر چنانچه قیام براى خدا باشد، انسان کارى را براى خدا بکند، این هیچ توى آن ضرر نیست. ممکن است که انسان تخیل بکند که ما رفتیم به جنگ با کفار مثلاً و کشته شدیم، خیال بکند که این ضرر است، لکن‌

این ضرر نیست، کشته‌ها پیش خدا زنده‌اند، اجرهائى که آنجا هست ربطى به این عالم ندارد. اینکه براى خداست، همیشه نفع دارد، همیشه از خسارت محفوظ است. مردهاى تاریخ بسیارشان تنها ایستادند در مقابل قدرت‌ها، حضرت ابراهیم تنهائى ایستاد و بت‌ها را شکست که وقتى آمدند گفتند که چه کسى بود، ابراهیم را مى‌گفتند این کارها را کرده، تنهائى قیام کرد در مقابل بت پرستها و در مقابل شیطان و ت

و از تنهائى نترسید براى اینکه قیام، قیام لله