صحیفه نور
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص

صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ١٩٨

ولى امر حاکم باشد و حضرت امیر مضایقه کردند از اینکه حتى اگر مصالحى هم آنوقت مثلاً بود که اگر پایشان محکم مى‌شد ممکن بود مثلاً معاویه مى‌شد ممکن بود مثلاً معاویه را کنار بزنند، معذلک براى خودشان اجازه نمى‌دیدند که معاویه را حتى یک روز در سلطنت خودش باقى بگذارند و این حجتى است بر ماها که اگر بتوانیم، باید این حکومت‌هایى که حکومت جور است کنار بزنیم و اگر چنانچه خداى نخواسته نتوانیم، رضایت بر حکومت آنها ولو یک روز، ولو یک ساعت این رضایت بر ظلم است، رضایت بر تعدى است، رضایت بر غارتگرى مال مردم است و هیچ مسلمى حق ندارد که رضایت بدهد به حکومت ظالمى ولو یک ساعت و همه ما مکلفیم که این حکومت‌هایى که روى کار آمده‌اند و برخلاف موازین الهى و موازین قانونى (حتى قانونى خودشان) هستند، همه ما مکلفیم که با آنها مبارزه بکنیم، هرکس به هر مقدار که مى‌تواند باید با اینها معارضه و مبارزه بکند و هیچ عذرى پذیرفته نیست.

بیدارى و فریاد حکومت اسلامى ملت ایران، لبیکى به فرمایش رسول اکرم‌

امروز که ملت ایران قیام کرده‌اند و به طور آشنایى بر مسائل و بیدارى قیام کرده‌اند و از شهرستان‌ها گرفته تا دهات، تا کوره دهات یک مساله را عنوان کنند و آن اینکه این حکومت جبار را نمى‌خواهند و حکومت اسلامى خواهند، مى‌خواهند که آزاد باشند، مى‌خواهند که مستقل باشند، مى‌خواهند که حکومتشان حکومت اسلامى باشد، این همان لبیکى است که مردم به فرمایش رسول الله (ص) گفته‌اند. آن صفاتى که در حکومت، آن حکومتى که پیغمبر اکرم قرار دادند، آن صفاتى که در کلیات حکومت، کلیات صفاتى که در حکومت معتبر است، ما باید از کیفیت حکومت حضرت امیر سلام الله علیه اقتباس بکنیم و یاد بگیریم منتهى ما نمى‌توانیم تمام آن جهات را، کسى نمى‌تواند همه آن جهات را مراعات بکند یعنى یک مقدار زیادش زاید بر اصل قضیه حکومت بوده است، یک کارهاى نمونه‌اى مخصوص به خود آن بزرگوار بوده است لکن اصل مساله‌اى که حکومت باید یک حکومت عادل باشد و بین مردم هم ظلم نکند، در حکومت اسلامى اگر یک نفر مثلاً یک شخصى را کشت، این را مى‌گیرند و قصاص مى‌کنند لکن یک سیلى اگر به او بزند کسى، آن یک سیلى را باید انتقامش را بدهد براى اینکه آن زائد بر آن مقدار است. یک روز حبس، اگر کسى را حبس بکنند برخلاف نظام اسلام است، موارد خاصى دارد، گاهى حبس مى‌شود، اینطور نیست که هر کسى آوردند از اول (مثل این حکومت‌هائى که روى کار هستند) هر کس را گرفتند، اول یک مدتى کتکش بزنند و مدت‌هایى کتک بزنند و حبس بکنند و زجر بکنند و اینها بعدها که تفتیش کردند، فهمیدند که اشتباه کردند، آنوقت بگویند ما اشتباه کردیم.

توبه بدون جبران شاه، حربه‌اى براى تحکیم حکومت جور

مردک که سى و چند سال بر مردم حکومت کرده است و مردم را زجر داده، سلب آسایش از همه کرده، سلب آزادى از همه کرده، مطبوعات را سلب آزادى کرده، فرهنگ را عقب زده، مصالح مسلمین