ما هر نظامى را یک دفعه ملاحظه مى‌کنیم، خود نظام را، مثلاً نظام شاهنشاهى، نظام جمهورى، یکى هم حکومت اسلام است. یک وقتى متن اسلام را بررسى مى‌کنیم ببینیم که آیا متن ماهیت اسلام چطور است، آیا این افیون است و در دعوت‌هایى که کرده است دعوت کرده است به اینکه مردم چرت بزنند؟ بخوابند؟ تنبلى کنند؟ یک بررسى راجع به خود متن اسلام است که سندش قرآن است (از همه سندها، بالاتر در اسلام قرآن است) یک بررسى در قرآن باید بشود و آن کسانى که گوششان پیش روزنامه‌ها و عرض مى‌کنم که مبلغین خارجى هست باید سربسته و در بسته یک مطلبى را قبول نکنند. کسى که یک مطلبى بشنود و قبل از اینکه دلیلى بر آن مطلب پیدا بکند قبول کند، این از فطرت انسانى خارج است. فطرت انسانى اینطور است که مطلبى را همین طورى قبول نمى‌کند تا هر چه گفتند فوراً قبول کند، این طور نیست، بلکه اگر مطلبى به او تبلیغ کردند یا مطلبى را گفتند، این دلیل مى‌خواهد که به چه دلیل شما یک همچو مطلبى را مثلاً مى‌گویید.

اینها مى‌گویند، مال حالا هم نیست، سابقه‌دار است مساله و ریشه‌اش هم براى این است که این ملت اسلام را از قرآن جدا کنند، از اسلام جدا کنند. این تبلیغاتى که شده است و از تعبیراتشان گاهى (اسلام افیون جامعه است) (که همین امروز آنچه من خواندم نوشته بود یا دیروز دیدم) گاهى (دین افیون جامعه است) وقتى دین را مى‌گویند که افیون جامعه است، باید انسان ببیند که اولاً این حرفى که اینها مى‌گویند و تبلیغى که اینها مى‌کنند، اساس این حرف چه است، براى چه یک نفر روزنامه نویسى که در شوروى هست او یک همچو مطلبى را، تیترى را در روزنامه‌اش مى‌نویسد، این چه نظرى دارد که از آن طرف دنیا یک همچو مطلبى را مى‌نویسد که اسلام کذا یا دین کذا؟ و اساس این مطلب چه هست؟

اساس این مطلب همین است که اینها که مى‌خواهند استفاده بکنند از شما و مملکت شما، استثمار کنند شما را و مملکت شما را هم هر چه دارد ببرند، باید آن چیزهایى که احتمال مى‌دهند که مانع باشد از این غارتگرى، اینها را از جلو بردارند که آزادانه بتوانند یک کارى را که مى‌خواهند انجام‌