این چند مطلبى که مردم ایران همه خواستار هستند و ما هم که یکى از این افراد هستیم ما هم خواستار هستیم، اشکالاتى بر هر یک از این امور گاهى مى‌شود، یک امرى که همه مردم مى‌گویند این است که ما این سلسله پهلوى را نمى‌خواهیم، همه مردم. الان شما در دهستان‌هاى ایران هم بروید و در شهرستان‌ها همین مطلب هست که ما این را نمى‌خواهیم. گاهى تعبیر از شاه مى‌کنند، گاهى تعبیر به سلسله مى‌کنند که ما این سلسله را نمى‌خواهیم. این یک خواست ملت ایران است البته به استثناى آنهائى که نوکر هستند و نوکر آمریکا هستند یا نوکر شاه هستند و از او ارتزاق مى‌کنند که اینها حسابشان از حساب ملت جداست. ملت ایران، آن که ملت است و بازارهاى ایران را پر کرده و مزارع ایران را پر کرده و صنعت‌هاى ایران را دست دارد، آنها گفته‌شان این است که ما نمى‌خواهیم. این یک اصلى که ما هم همیشه صحبتش را داشتیم و در این اصل هیچ ابهامى نیست که کسى بگوید که مراد مثلاً مردم چیست؟ یا مراد فلانى چیست؟ هیچ ابهامى ندارد، صریح در این است که ما سلسله پهلوى را که اولش رضاشاه بوده و حالا نوبت محمدرضاشاه است و اگر چنانچه خداى نخواسته برقرار بماند بعدش نوبت رضا پهلوى است، ما اینها را نمى‌خواهیم. این هیچ ابهامى ندارد تا محتاج به شرح باشد و اگر کسى غیر از این بگوید، غیر خواست ملت ایران است، غیر خواست من هم که یکى از افراد ملت ایران هستم هست و کسى بگوید که ما قانون اساسى را مى‌خواهیم، ما انتخابات آزاد مى‌خواهیم، ما حکومت مردم بر مردم مى‌خواهیم، حرف این را بزند غیر از این مطلبى است که ما مى‌گوئیم. این یک مساله ابهام دارى است یا خیر مقصود این است که باید این سلسله باشد، قانون اساسى باید باشد و قانون اساسى معنایش این است که این سلسله باید باشند و انتخابات آزاد معنایش این است که امر انتخابات با شاه است که امر به اجراى انتخابات بکند و این برخلاف آن چیزى است که ما مى‌گوئیم، ما مى‌گوئیم اینها را نمى‌خواهیم، هیچ ابهامى ندارد. آن که مى‌گوید که ما قانون اساسى را مى‌خواهیم، آن لابد مى‌گوید که ما آنها را مى‌خواهیم پس ما بین این دو تا قول هیچ سازشى نیست که کسى بگوید که این دو تا قول یک مطلب است، نه خیر این دو تا مطلب است. مطلب ملت ایران هم، ما از