ما مواجه هستیم با تبلیغاتى که از آنوقتى که خارجى‌ها راه پیدا کردند به ایران و مطالعات کردند در ایران و خواستند ذخائر ایران را ببرند، شروع به تبلیغاتى کردند که اسلام و روحانیت اسلام را در نظر مردم یک چیز مخالف با زندگى، مخالف با عقل، ارتجاعى، به درد زندگى نخور، از این چیزها معرفى کنند. با آن تبلیغات دامنه‌دارشان این تهمت‌ها را زدند که مثل ادیان افیون هستند براى تخدیر مردم و این هم سرمایه‌دارها درست کردند و علماى اسلام هم عمال همین سرمایه‌دارها هستند و مردم را تخدیر مى‌کنند که مردم صدایشان در نیاید، انقلابى پیدا نشود. و این کارى است که مبلغین و آنهائى که اسلام را سدى از براى منافعشان مى‌دانستند و علماى اسلام را هم سدى دیگر، این تبلیغات را کردند.

ما بسیارى از مطالبش را تدریجاً در این روزهایى که اینجا بودیم براى این آقایان که البته مرتب عوض مى‌شوند و اشخاص دیگر مى‌آیند گفته‌ایم من جمله از چیزهائى که گفته شده است و لازم است باز گفته بشود این است که باید انسان ببیند که سند اسلام که قرآن است، آیا این سند، سندى است که اگر کسى مطالعه آن را بکند یا تعلیمات آن را یاد بگیرد، این جزء افیون‌هاست و مى‌رود توى خانه‌اش مى‌نشیند یا مردم را دعوت مى‌کند به دیر و خرابات؟ یا اینکه قرآن محرک جامعه است؟ طرف رد ظلم و رد ستم کارهائى که در خارج مى‌شود هست؟

کسى که یک مقدارى آشنا باشد به منطق قرآن، مى‌بیند که این قرآن است که وادار کرد پیغمبر اسلام را به این که با این سرمایه‌دارها دائماً در جنگ باشد و با این کسانى که در حجاز و در طائف و در مکه و اینها، سرمایه‌دار بودند و صاحب قدرت و اشخاص قلدرى که قدرتمند بودند، قرآن بود که پیغمبر اکرم را وادار کرد به اینکه با این مردمى که با ملیت مردم، با منافع توده‌هاى مردم مخالف هستند و استثمار مى‌کنند اینها را، با اینها باید جنگ بکنید و تادیبى حاصل بشود.

جنگ‌هائى که پیغمبر در زمان حیاتشان فرموده‌اند (بعد از اینکه آنوقتى که اسباب جنگ فراهم شد برایشان) این جنگ همیشه با زورمندها بوده است، با آنها مثل ابوسفیان و امثال آنها که