از چیزهائى که ما در این عصر مواجه هستیم، این لغات و واژه هاست که عوض شده است بسیارى از واژه‌ها و لغت هاست که در عصر ما در ایران یک صورت دیگرى پیدا کرده و یک لغتنامه جدیدى باید برایش باز بکنند، مثلاً از لغاتى که حالا استعمال مى‌شود فضاى باز سیاسى که آن در کلمات شاه زیاد دیده مى‌شود که یک فضاى باز سیاسى ما در ایران اعطا کردیم و ایجاد کردیم و در کلمات ارباب‌هایش هم مثل کارتر مثلاً همین مسأله تکرار مى‌شود که این شاه یک فضاى سیاسى همین دیروز ظاهراً ولیعهد را یعنى پسر شاه ولیعهد، البته این هم مثل اوست، برده‌اند پیش کارتر و انگار تقدیر کرده است از شاه که آزادى داده است. این یکى از لغت‌هائى است که در عصر ما معناى خودش را از دست داده به یک معناى دیگر. فضاى باز سیاسى در ایران یعنى اختناق همه چیز، سانسور همه مطبوعات و جلوگیرى از هر اظهار نظر. بشر در اظهار نظر خودش آزاد است، فضاى باز سیاسى یعنى جلوگیرى از هر اظهار نظرى، در زندگى خودش، در مقدرات خودش هیچ حق اظهار نظر ندارد، مطبوعات هیچ حق ندارند که یک کلمه برخلاف آنکه دیکته به آنها مى‌شد بنویسند. خوب حالا اخیراً یکقدرى اینجا صحبت مى‌کنند و رادیو هم همین طور و این توجه عمومى و این مشت‌هاى گره کرده برادران ما در ایران، این موجب این شد که نتواند دیگر همچو آنطور که دلشان مى‌خواست عمل بکنند.

شاه، نقطه اصلى جنایات

حالا هم باز به آن آزادى نیست و لهذا مى‌بینید که در تمام این روزنامه‌ها و در تمام این رادیوها و دستگاه تبلیغى، آن نقطه اصلى را باز نمى‌توانند ذکر کنند. همه مان مى‌دانیم، همه‌شان مى‌دانند، همه مطبوعات و ارباب مطبوعات مى‌دانند این را که آن نقطه اصلى که البته نقطه اصلى که عرض مى‌کنم، نقطه اصلى در این صف نوکرها، نه در آن صف اربابها، آن نقطه اصلى عبارت از شاه است یعنى تمام این جنایت‌هایى که در ایران واقع شده است در عصر ما، در این عصر، تمام این جنایت‌ها با امر شاه است. امکان ندارد که یک سربازى سرخود آدم بکشد یا یک صاحب منصبى سرخود اجازه آدمکشى بدهد یا یک وزیرى، یک - نمى‌دانم - نخست‌وزیرى همچو قدرتى داشته باشد که سرخود دستور کشتن، دستور زخم