مسأله خیر و شر بحث می‌کرده‌اند ، مرگ را جزء خیرات بشر حساب می‌کردند و می‌گفتند که مرگ در عین اینکه برای فرد شر است برای نوع بشر خیر است ، زیرا اگر هیچکدام از افراد روی زمین نمیرد ، آیا افراد بشر تناسل بکنند یا نکنند ؟ اگر تناسل نکنند جلوی به وجود آمدن آیندگان را گرفته‌اند و اگر تناسل بکنند و کسی نمیرد پس از چند قرن کار به جائی می‌رسد که اگر افراد بشر بخواهند در روی زمین بایستند جا برای همه نیست تا چه رسد به اینکه‌ بخواهند از زمین استفاده‌های دیگر بکنند . پس باید نسلهای پیشین بمیرند تا زمینه برای بقاء و زندگی افراد دیگر باقی باشد و هستی از این طرف‌ کشش پیدا کند . آنها روی یک حساب می‌گفتند و علمای اقتصاد روی حساب‌ دیگری گفتند . در کشورهای اروپائی عقیده بر این است که همین جمعیتی که‌ الان دارند ، حد نصاب جمعیتشان است . اگر چه می‌گویند از صد سال پیش تا به حال برخی از کشورهای اروپائی جمعیتشان سه برابر شده است ، ولی در این‌ بیست سی سال اخیر جمعیت را به یک حد نگه داشته‌اند . این نگاه داشتن‌ جمعیت به یک حد ، امکان ندارد مگر اینکه جلوی موالید را بگیرند ، زیرا علم طب پیشرفت کرده است و مرگ و میرهائی که به وسیله بسیاری از امراض گریبانگیر بشر می‌شد و از نفوس بشر می‌کاست امروز وجود ندارد و اگر علم طب فعالیت خود را داشته باشد و افراد بشر هم به توالد و تناسل‌ خود ادامه دهند و هر خانواده‌ای هفت‌تا و هشت‌تا و ده‌تا فرزند بیاورند و به همین نسبت [ جمعیت ] بالا برود وضع عجیب خواهد شد . لهذا پیشنهاد می‌کنند که جلوی موالید گرفته بشود و اجبارا بسیاری از خانواده‌ها مکلف‌ باشند که از دو یا سه فرزند بیشتر تولید نکنند . این یک مسأله جدیدی‌ است . این مسأله فقط در عصر ما مطرح است و در گذشته مطرح نبود ، چون‌ اولا درسابق به آن پی نبرده بودند ، و ثانیا در سابق ازدیاد موالید خطری‌