اگر شما نهضتهای بشری دنیا را نگاه کنید می‌بینید که این نهضتها در یک‌ زمان و مکانهای محدودی با یک شور و غلیانی پیدا می‌شود ، ولی پس از مدتی‌ خاموش می‌گردد . اگر خاموشش هم نکنند خود به خود خاموش می‌شود . مثال‌ می‌زنم به بعضی از نهضتهائی که در زمان خودمان بوده است یا هست . در همین ده پانزده سال پیش یک نهضتی در ایران پیدا شد به نام ملی شدن نفت‌ . این یک نهضتی بود که سراسر یک کشور را گرفته بود و در زمان خودش هم‌ نهضت زنده‌ای بود ، ملتی را به حرکت در آورده بود برای یک هدفی . هدف‌ چه بود ؟ می‌گفت صنعت نفت باید ملی شود . به اکثریت این مردم و شاید به همه افراد این مردم وقتی که می‌رسیدی می‌دیدی از همین موضوع صحبت‌ می‌کنند که بلی نفت باید ملی شود . زن و مرد ، پیر و جوان ، جاهل و عالم‌ همین را می‌گفتند . ولی نهضتی که بر این اساس باشد ، با اینکه مقدس است‌ نمی‌تواند در میان مردم دوام پیدا بکند ، چون هدفش یک هدف جزئی است . اگر ملتی ده سال ، پانزده سال برای یک همچو هدفی مبارزه کرد ، اگر رسید به هدفش ، نهضت خود به خود به پایان می‌رسد . بعد از آن چیزی نیست . باید هدف دیگری عرضه شود که جای آن هدف را بگیرد تا ملت به حرکت و جنبش درآید . و اگر ده سال ، بیست سال ، سی سال هم برای این هدف زحمت‌ کشید و دید که خیر به آن نمی‌رسد ، یأس حاصل می‌شود و خود به خود نهضت‌ خاموش می‌گردد ، از هم می‌پاشد ، متلاشی می‌شود ، نظیر آنکه در ایران ما بود . نهضتی هست در یک گوشه‌ای از ممالک اسلامی به نام [ ( نهضت آزادی و استقلال کشمیر ) ] . میلیونها نفر بار این نهضت را به دوش کشیده‌اند ، فعالیت می‌کنند ، زحمت می‌کشند ، زندان می‌روند . مردی هست به نام شیخ‌ عبدالله که به او شیر کشمیر می‌گویند . این مرد عمرش را روی این نهضت‌ گذاشته