آیات دیگری در قرآن هست که دلالت می‌کند بر اینکه پیغمبران گذشته همه‌ مبشر این پیغمبر بوده‌اند و همه مقدمه این پیغمبر بوده‌اند . یکی این آیه‌ است : « و اذ اخذ الله میثاق النبیین لما آتیتکم من کتاب و حکمة ثم جاء کم رسول مصدق لما معکم لتؤمنن به و لتنصرنه »[١] . ما از همه پیغمبران‌ بدون استثناء پیمان گرفته‌ایم که هر زمانی که برای شما کتاب و حکمت‌ بیاید و ما به شما کتاب و حکمت بدهیم ( یعنی در آینده ) ، و پیغمبری در آینده خواهد آمد که او تصدیق می‌کند گذشته‌ها را ، باید و البته باید شما از حالا به آن پیغمبر ایمان بیاورید ، و باید و البته باید که شما از حالا او را یاری بکنید به اینکه بشارت به او را پخش کنید و ایمان به او در میان امت خودتان القاء کنید : « قال أأقررتم »آیا شما اقرار کردید به‌ این . « و اخذتم علی ذلکم اصری »و پیمان مرا بر این مطلب گرفتید ( یعنی‌ حاضر شدید که بر این قضیه با من پیمان ببندید ؟ ) « قالوا اقررنا » بلی‌ ما پیمان بستیم . « قال : فاشهدوا و انا معکم من الشاهدین »خدا فرمود که‌ پس همه شاهد باشید و من خودم هم از شاهدها خواهم بود . این آیه کریمه از نظر ترکیب نحوی و دستوری همان طوری که صاحب [ ( مجمع البیان ) ] می‌گوید از مشکلترین آیات قرآن است : از نظر دستور زبان عربی [ ( لما ) ] مثلا مای آن موصوله است یا مای زمانیه است یا اینکه مای مصدریه است . آیا لما بخوانیم یا لما یا لما ؟ یکنفر لما خوانده است ، ولی به هر حال‌ منظور و مقصود کلی که در این آیه هست همین است ، و این همان مضمونی‌ است که در روایات ما هم زیاد وارد شده است .
از جمله در نهج البلاغه است که علی علیه‌السلام می‌فرماید :

[١] سوره آل‌عمران ، آیه . ٨١