« و ما اختلف فیه الا الذین اوتوه الا من بعد ما جائتهم البینات بغیا بینهم »[١] . اختلاف دوم که اختلاف در خود دین است از ناحیه صاحبان‌ اغراض و هوا و هوس پیدا شد ، از روی جهل و نادانی و قصور نبود ، اینجور نبود که چون نمی‌دانند ا ختلاف می‌کنند ، بلکه می‌دانند و اختلاف می‌کنند ، می‌دانند و حقیقت را کتمان می‌کنند ، می‌دانند و یک چیزی اضافه می‌کنند .
²و ما اختلف الذین اوتوا الکتاب‌غ و اختلاف نکردند [ آنان که کتاب داده‌ شدند ] « الا من بعد ما جائهم العلم بغیا بینهم »[٢] . مگر پس از آنکه‌ علم به آن کتاب را واجد بودند ، روی بغی ، روی ظلم ، روی سرکشی و هوای‌ نفس .
پس پیغمبران صاحبان شرایع غیر از صاحب شریعت اول دو کار می‌کردند .
یکی اینکه قانونی برای مردم می‌آوردند که این قانون حل کننده اختلافات‌ مردم باشد و حقوق و حدود آنها را معین کند . یک کار دیگرشان این بود که‌ مبارزه می‌کردند با بدعتهائی که قبلا پیدا شده بود یعنی مرجع حل اختلافات‌ مذهبی بودند .
امام کارش فقط در این قسمت دوم است . امام جانشین پیغمبر است در این قسمت آخر فقط ، یعنی امام حجت خدا است در میان مردم و وظیفه دارد که اختلافاتی را که اهل اهواء و بدع ، اهل اغراض به وجود می‌آورند رفع کند . او صلاحیت کافی و کامل دارد برای حل این اختلافات .

[١] سوره بقره ، آیه . ٢١٣ [٢] آل‌عمران ، آیه . ١٩