سلسله از انبیاء که فقط مبلغ شرایع دیگر و دعوت کننده به شرایع دیگر بودند انجام می‌دادند ، آن کار را امروز دانش می‌کند ، علم و علماء می‌کنند . چون آن دوره‌ها ، دوره جهالت و ظلمت بود احتیاج به آن جور نبوتها بود . در دوره نوشتن و خواندن و علم و شاگردی و مدرسی و استادی و تدوین علوم‌ ، دیگر احتیاجی به این نبوتهای تبلیغی و نبوتهای دعوتی نیست .

باب الهام مسدود نشده است

ممکن است اینجا یک سؤال دیگری بکنید ، و آن اینکه آیا بعد از زمان‌ حضرت رسول اساسا به کلی باب الهام مسدود شد یا باب نبوت مسدود شد ؟ پاسخ اینست که باب نبوت یعنی باب پیامبری مسدود شد ، اما باب کشف و شهود و الهام مسدود نشد . ممکن است بشری از لحاظ صفا و کمال و معنویت‌ برسد به مقامی که به قول عرفا یک سلسله مکاشفات برای او رخ می‌دهد و حقایقی که از طریق علم الهامی به او ارائه داده می‌شود ، ولی او مأمور به‌ دعوت مردم نیست . حضرت امیر در نهج البلاغه می‌فرماید : « ان الله تعالی‌ جعل الذکر جلاء للقلوب تسمع به بعد الوقرش و تبصر به بعد العشوش و تنقاد به بعد المعاندش » . و بعد می‌فرماید : « و ما برح لله عزت آلاؤه فی‌ البرهة بعد البرهة و فی ازمان الفترات عباد ناجاهم فی فکرهم و کلمهم فی‌ ذات عقولهم » [١] . یعنی [ ( همیشه در دنیا افرادی هستند که خداوند در باطن ضمیرشان با آنها حرف می‌زند ) ] . حضرت زهرا اینجور بود با آنکه‌ پیامبر هم نبود . حضرت مریم به نص قرآن مجید

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٢٢٠