تا آن کتاب و قانون در میان مردم حاکم باشد .
از اینجا به بعد ، قرآن یک اختلاف ثانوی را بیان می‌کند ، و می‌گوید بعد از آنکه قانون اجتماعی در میان مردم آمد تا حل کننده اختلافات اجتماعی‌ آنها باشد و عدالت را در میان مردم برپا کند ، جلوی ظلم ظالم را بگیرد ، به مظلوم کمک کند و حسن روابط اجتماعی ایجاد بکند ، آری بعد که قوانین‌ آسمانی آمد خود اینها موضوع یک اختلاف دیگر در میان افراد بشر شد ، چه‌ اختلافی ؟ اختلافات مذهبی . یک پیغمبری می‌آید با یک کتاب ، بعد یکی از پیروان این دین ، یک کسی که از دیگران داناتر است ، می‌آید و یک بدعتی‌ در دین ایجاد می‌کند . آن دیگری بدعتی دیگر ایجاد می‌کند و رفته رفته‌ مذاهب از آن منشعب می‌شود ، همین طور که در هر شریعت مذاهب مختلف‌ پیدا شد . آنوقت پیغمبرانی که پس از پیغمبر صاحب شریعت اول یعنی‌ حضرت نوح آمدند ، و قانونی که آنها آوردند برای حل دو اختلاف بود ، یکی‌ رفع اختلافات مردم در امور زندگی ، یعنی قانون برای زندگی مردم آوردند ، و دیگر اینکه آمدند و این آراء و اهواء و عقاید باطل را نسخ کردند .
گفتند این حرفها چیست و این مذاهب مختلف یعنی چه ؟ « ما کان ابراهیم‌ یهودیا و لا نصرانیا و لکن کان حنیفا مسلما »[١] . ابراهیم نه یهودی‌ بود و نه نصرانی بلکه حقجو و حق طلب و تسلیم حقیقت بود . یهودیت و نصرانیت به صورت دو مذهب مختلف ، انحرافهائی است که بشر به دست خود از شاهراهی که خداوند به وسیله ابراهیم نشان داد پدید آورده است . این‌ اختلاف دوم را قرآن کریم چنین بیان می‌کند :

[١] سوره آل‌عمران ، آیه . ٦٧