مسائلی که بشر از طریق وحی و الهام باید آنها را کشف کند و از این‌ طریق باید به بشر الهام بشود نا متناهی نیست ، محدود است و متناهی .
وقتی آنچه که در ظرفیت و استعداد بشر هست بیان شد ، مطلب ختم می‌شود .
آنوقت افرادی بعد از این پیغمبر خاتم می‌آیند که در حد و درجه بسیاری از پیغمبران گذشته هستند یا بالاتر از آنها ، اما اینها دیگر نمی‌توانند پیغمبر باشند ، یعنی نمی‌توانند خبر تازه‌ای بیاورند ، یعنی هر خبری که‌ بیاورند خبری است که قبل از اینها آورده شده است ، گفته شده و کشف شده‌ است . علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام قطعا و یقینا از بسیاری از انبیای سلف‌ افضل است . بسیاری از مکنونات و معارف غیبی را او می‌داند که حتی‌ بسیاری از انبیای سلف هم نمی‌دانستند . اما علی بن ابی‌طالب چیز تازه‌ای‌ از ناحیه خدا بداند که قبل از آن پیغمبری حتی خاتم الانبیاء آن را کشف‌ نکرده باشد و انباء ننموده و خبر نداده باشد ندارد .
این یک تعریفی است که در باب خاتمیت کرده‌اند و تعریف درستی هم‌ هست . این تعریف ، هم شامل معارف الهی می‌شود ، و هم شامل مقررات‌ اخلاقی و اجتماعی و عبادی . توحید و الهیات و معارف ربوبی هم مراتبی‌ دارد . آنکس که می‌گوید خدا یکی است و تصورش درباره یگانگی خدا مانند تصوری است که می‌گوید مثلا خورشید یکی است و دوتا نیست ، یک درجه از توحید را باور دارد ، و آنکس که مانند علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام می‌گوید : « کل مسمی بالوحدش غیره قلیل » [١] درجه دیگری از توحید

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٦٣