که مرتکب شده است در آن ثبت است . چشم و گوش انسان همین جور . و چون‌ آن دنیا دنیای حیات و زندگی است ، تمام اعضاء به صورت زنده در آنجا محشور می‌شوند و خود شهادت می‌دهند بر اعمالی که کرده‌اند . در مقام تشبیه‌ مثل دستگاه ضبط صوت است که در موقع ضبط ، انسان احساس نمی‌کند و فقط یک نوار را روی دستگاهی می‌بیند ، می‌بیند یک کسی حرف می‌زند و آن نوار هم برای خود می‌چرخد ، ولی نمی‌داند که وقتی آن نوار را برگردانند و وضع‌ دیگری به آن دستگاه بدهند ، این نوار ساکت و جامد تبدیل می‌شود به یک‌ دستگاه ناطق . در آنجا اینجور دارد که : « الیوم نختم علی افواههم و تکلمنا ایدیهم و تشهد ارجلهم بما کانوا یکسبون ». [١] در این روز ( قیامت ) مهر می‌زنیم بر دهانهای آنها ( نختم علی افواههم هیچ معنایی جز این ندارد ) می‌بندیم این دهان را که سخن نگوید ، می‌گوئیم تو دیگر حق حرف‌ زدن نداری و لزومی ندارد که تو اقرار بکنی یا نکنی که آیا من با دست فلان‌ گناه را کردم یا نکردم ، با پا فلان گناه را کردم یا نکردم ، با چشم فلان‌ کار را کردم یا نکردم . « و تکلمنا ایدیهم » دستهای آنها با ما سخن‌ می‌گویند « و تشهد ارجلهم بما کانوا یکسبون »پاهای آنها به اعمالی که‌ مرتکب شده‌اند خود شهادت می‌دهند .
مولوی در شعر معروف خود می‌گوید :

هر که را اسرار حق آموختند

مهر کردند و دهانش دوختند

مهر زدنها همیشه علامت پایان یافتن یک نامه و یا بستن یک نامه بوده‌ است . بستن پاکتهای قدیم چه جور بوده من نمی‌دانم ولی اینقدر

[١] سوره یس ، آیه . ٦٥