امیرالمؤمنین درنهج البلاغه می‌فرماید : یک پیوستگی میان همه انبیاء بوده است که انبیاء سابق باید مبشر انبیاء لاحق باشند بالخصوص نبی ختمی‌ ، و انبیاء لاحق باید از معرفیهای انبیاء سابق استفاده می‌کردند و موظف‌ بودند که مردم را دعوت کنند به اینکه به آنها هم ایمان بیاورید . شما می‌بینید که یکی از اصول قرآن کریم اینست که به ما می‌گوید شما باید به‌ کتب و پیغمبران گذشته هم ایمان بیاورید ، به نبوت عامه ایمان داشته‌ باشید : « و المؤمنون کل آمن بالله و ملائکته و کتبه و رسله »[١] .
اساسا این پیوستگی بوده است ، پیغمبران سابق در مردم ایمان به پیغمبران‌ لاحق و مخصوصا ایمان به نبوت ختمیه را ایجاد می‌کردند ، و پیغمبران لاحق‌ تصدیق و تأیید می‌کردند نبوت پیغمبران سابق را . عبارتی که در نهج البلاغه‌ است اینست : « و لم یخل سبحانه خلقه من نبی مرسل او کتاب منزل او حجة لازمه او محجة قائمة ، رسل لا تقصر بهم قلة عددهم و لا کثرش المکذبین لهم ، من سابق سمی‌ له من بعده او غابر عرفه من قبله ، علی ذلک نسلت القرون و مضت الدهور و سلفت الاباء و خلقت الابناء . . . » [٢] .
می‌فرماید خدای تبارک و تعالی هیچگاه مخلوقات و زمین و بشر را خالی‌ نگذاشته است ، یا یک پیغمبر مرسل در میان آنها بوده است یا یک کتاب‌ آسمانی بدون تحریف در میان آنها بوده است ( اینها به قول

[١] سوره بقره ، آیه . ٢٨٥ [٢] نهج البلاغه ، خطبه اول