یعنی مردم این زمان اینها را درک نمی‌کنند ، این برای آیندگان است . و حقا اگر کسی در الهیات و معارف اسلامی وارد باشد و قرن به قرن مطالعه‌ بکند می‌بیند که پس‌از هفت قرن و هشت قرن و ده قرن و بیشتر ، تازه اهل‌ معارف الهی در مسائل توحید توانسته‌اند خودشان را هماهنگ بکنند با همین‌ آیات اول سوره حدید و سوره توحید ، یعنی برای قبل از آنها هنوز غیر قابل‌ هضم و غیر قابل حل بوده است . این درباره قرآن کریم . پس معلوم می‌شود که این پیش بینی از صدر اسلام و در صدر اسلام وجود داشته است ، هیچوقت یک دانشمند اسلامی نباید اینطور فکر کند که ما را چه رسد که تدبر و تعقل بکنیم و دنبال مطلب تازه بگردیم ، مطلب همان‌ است که بزرگان گفته‌اند . آری بزرگان بزرگ هستند ولی هرگز بزرگی آنها به‌ اندازه بزرگی قرآن نیست . کسی نمی‌تواند ادعا کند و ادعا هم نکرده است که علمای طبیعت شناسی که‌ در قرون اخیر پیدا شده‌اند نبوغشان از افلاطون وارسطو و سقراط و بوعلی سینا بیشتر بوده است . ولی همه این را قبول دارند که آنچه که بشر تدریجا به‌ دست آورده است با آنچه آنها به دست آورده بودند قابل مقایسه نیست . مثل خوبی یک مرد عالم از این نظر آورده است . می‌گوید : مثل علماء در پیشرفت علوم مثل آدمهایی است که روی شانه‌های هم سوار می‌شوند و می‌خواهند افق را ببینند . اگر یک نفر هر چقدر هم بلند قد باشد ، فرض کنیم دو متر بلندیش باشد ، در وسط یک صحرایی بایستد و گردن کشد و بخواهد دور دستها را ببیند ، بیشتر از شعاعی که در حد دو متر قد می‌توان دید نمی‌تواند ببیند . یک آدم دیگر می‌آید و روی شانه اولی می‌ایستد . ممکن است دومی قدش از اولی کوتاهتر باشد ولی چون روی