يكصد و هشتاد پرسش و پاسخ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩١ - ١٠١- آيا توحيد با شفاعت تضاد دارد؟

خبر دهيد كسانى را كه جز خدا مى‌پرستيد و همتاى خدا مى‌دانيد، چه چيزى از زمين را آفريده‌اند؟ آيا آنها شريك در آفرينش آسمانها هستند»؟!.

اگر مشركان خالق را منحصر به خدا مى‌دانستند و بتها را به چشم شفيعان مى‌نگريستند، اين سؤال معنى نداشت، چرا كه آنها در جواب مى‌گفتند: ما آنها را خالق نمى‌دانيم و تنها واسطه‌اى ميان خالق و مخلوق مى‌شناسيم، مگر واسطه بايد خالق يا شريك در خلقت باشد؟.

اين نشان مى‌دهد كه آنها نوعى شركت در خلقت را براى آنها قائل بودند، و پيغمبر صلى الله عليه و آله مأمور مى‌شود براى روشن ساختن كذب آنها سؤال كند چه چيزى را آنها خلقت كرده‌اند؟!.

آيه ١١١ سوره اسراء نيز نشان مى‌دهد كه آنها بتها را همتاى خداوند در مالكيت و حاكميت بر جهان مى‌پنداشتند و حتى معتقد بودند كه بتها خدا را در مشكلات يارى مى‌كنند!: (وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً): «و بگو حمد براى خداوندى است كه نه فرزندى براى خود انتخاب كرده، و نه شريكى در حكومت دارد، و نه ولى و حمايت كننده‌اى در برابر ضعف و ذلت، و او را بسيار بزرگ بشمر».

اين جمله‌هاى سه‌گانه هر كدام براى نفى يكى از اعتقادات بت‌پرستان است كه «ملائكه را دختران خدا مى‌دانستند» (توجه داشته باشيد ولد به پسر و دختر هر دو گفته مى‌شود) [١] و آنها را شريك در خلقت، و آنها را ياور حق مى‌شمردند!.

روشن است اگر چنين اعتقاداتى در آن محيط وجود نداشت اين تعبيرات قرآنى مفهومى نمى‌توانست داشته باشد.

قابل توجّه اين كه قرآن همه جا بت‌پرستان را به عنوان «مشركان» و عمل آنها را به عنوان «شرك» معرّفى مى‌كند، اگر آنها هيچ گونه شركتى ميان «خدا» و «بتها» قائل نبودند، و تنها آنها را شفيعان درگاه خدا مى‌پنداشتند،، اين تعبير صحيح نبود

[١]- ولد به معنى مولود است كه به صغير و كبير و پسر و دختر و مفرد و جمع اطلاق مى‌شود (به مفردات راغب رجوع كنيد).