يكصد و هشتاد پرسش و پاسخ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢ - ٣٠- آيا توسل به اولياء با توحيد سازگار است؟

٣٠- آيا توسل به اولياء با توحيد سازگار است؟

اوّلًا لازم به تذكر است كه هرگز منظور از توسّل اين نيست كه چيزى را از شخص پيامبر يا امام مستقلا تقاضا كنند بلكه منظور اين است كه با اعمال صالح يا پيروى از پيامبر و امام، يا شفاعت آنان و يا سوگند دادن خداوند به مقام و مكتب آنها (كه خود يك نوع احترام و اهتمام به موقعيّت آنها و يك نوع عبادت است).

از خداوند چيزى را بخواهند اين معنى نه بوى شرك مى‌دهد و نه بر خلاف آيات قرآن است.

ثانياً: از آيات قرآن به خوبى استفاده مى‌شود كه وسيله قرار دادن مقام انسان صالحى در پيشگاه خدا و طلب چيزى از خداوند به خاطر او، به هيچ وجه ممنوع نيست و منافات با توحيد ندارد، در آيه ٦٤ سوره نساء مى‌خوانيم:

وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً:

«اگر آنها هنگامى كه به خويشتن ستم كردند (و مرتكب گناهى شدند) به سراغ تو مى‌آمدند و از خداوند طلب عفو و بخشش مى‌كردند و تو نيز براى آنها طلب عفو مى‌كردى، خدا را توبه‌پذير و رحيم مى‌يافتند».

روايات اسلامى و توسل‌

از روايات متعددى كه از طريق شيعه و اهل تسنن در دست داريم، نيز به خوبى استفاده مى‌شود كه توسل هيچ‌گونه اشكالى ندارد، بلكه كار خوبى محسوب‌