يكصد و هشتاد پرسش و پاسخ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨٦

تنها لازم مى‌دانيم كه براى توضيح بيشتر در اينجا نكاتى را يادآور شويم:

١- مبارزه پيگير و آشتى‌ناپذير و بى‌وقفه پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله با بت و بت‌پرستى از آغاز دعوت تا پايان عمر، چيزى نيست كه بر كسى از دوست و دشمن مخفى باشد، و مهمترين مطلبى كه هرگز انعطاف و مصالحه و سازشى در مقابل آن نداشت همين مطلب بود، با اين حال چگونه ممكن است بتهاى مشركان را با چنين الفاظى بستايد و از آنها به نيكى ياد كند؟

تعليمات اسلام مى‌گويد تنها گناهى كه هرگز بخشوده نخواهد شد شرك و بت‌پرستى است، لذا كوبيدن كانونهاى بت‌پرستى را به هر قيمت كه باشد واجب مى‌شمرد، و سراسر قرآن شاهد و گواه اين مطلب است، اين خود قرينه روشنى بر مجعول بودن حديث غرانيق است كه در آن از بتها و بت‌پرستى مدح و ستايش شده!

٢- از اين گذشته افسانه‌پردازان غرانيق به اين موضوع توجه نكرده‌اند كه يك مرور ساده بر آيات سوره نجم اين خرافه را باطل مى‌كند، و نشان مى‌دهد كه هيچ‌گونه انسجامى در ميان مدح و ستايش بتها و جمله‌ «تِلْكَ الْغَرانيقُ الْعُلى‌، و انَّ شَفاعَتَهُنَّ لَتُرْتَجى‌» و آيات قبل و بعد از آن نيست، چرا كه در آغاز همين سوره با صراحت آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله هرگز از روى هواى نفس سخن نمى‌گويد و هرچه در زمينه عقائد و قوانين اسلامى مى‌گويد وحى الهى است‌ (وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌) (نجم ٣ و ٤).

و تصريح مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله هرگز از راه حق منحرف نمى‌شود و مقصد خود را گم نمى‌كند. (ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى‌) (نجم ٢).

چه گمراهى و انحرافى از اين بالاتر كه در لابلاى آيات توحيد سخن از شرك و ستايش بتها به ميان آيد؟ و چه نطق و بيانى از روى هوى و هوس از اين بدتر كه به كلام خدا سخن شيطانى‌ «تِلْكَ الْغَرانيقُ الْعُلى‌» بيفزايد؟!

جالب اينكه آيات بعد از آيات مورد بحث نيز با صراحت مذمت بتها و بت‌پرستان را مى‌كند و مى‌گويد: «اينها (لات و عزى و مناة) فقط نامهائى است كه شما و