٧٧٦.عبداللّه بن بكير از قول مردى نقل مى كند كه گفت: ما دستجمعى به خدمت حضرت باقر عليه السلام رسيديم و عرض كرديم: يابن رسول اللّه ! ما عازم عراق هستيم، ما را نصيحت و سفارشى بفرماييد. حضرت فرمود: تواناى شما به ناتوانتان يارى رساند و توانگر شما به تهيدستتان كمك كند، راز ما را فاش نكنيد و امر [امامت] ما را بر ملا نسازيد و هرگاه حديثى از ما به شما رسيد، اگر يك يا دو گواه از كتاب خدا برايش پيدا كرديد، آن را بپذيريد و گرنه نسبت به آن درنگ كنيد و بعداً آن را به ما ارجاع دهيد تا (حقيقت) برايتان روشن شود.

٧٧٧.خطّاب كوفى و مصعب بن عبداللّه كوفى: سدير صيرفى خدمت امام صادق عليه السلامرسيد، در حالى كه گروهى از ياران آن حضرت در محضر او بودند. حضرت به سدير فرمود: اى سدير! شيعيان ما همواره [از جانب خداوند] تحت مراقبت، محفوظ، در پناه و مصون خواهند بود، به شرط آن كه كاملاً مراقب رابطه خود، با آفريدگارشان باشند، نيّت آنان نسبت به امامانشان درست باشد، به برادرانشان نيكى كنند، با ناتوانان خود مهربان باشند و به نيازمندانشان كمك رسانند؛ ما هرگز به ستم كردن دستور نمى دهيم، بلكه ما شما را به پارسايى فرمان مى دهيم، پارسايى، پارسايى؛ و به هم دردى، هم دردى با برادرانتان ؛ زيرا از زمانى كه خداوند آدم عليه السلام را آفريد، دوستان خدا پيوسته ضعيف نگه داشته شده بوده و در اقليت به سر مى برده اند.