٢٤٢.ابن بكير از حمزة بن محمّد طيّار نقل مى كند كه يكى از خطبه هاى پدر امام صادق را بر ايشان عرضه كرد تا آن كه به بخشى از آن خطبه رسيد. امام فرمود: بايست و خاموش باش و سپس فرمود: شما را در آن چه برايتان نازل شده و از آن آگاهى نداريد نرسد مگر دست شستن و درنگ و باز گردانيدن آن به امامان هدايت، تا شما را در آن به راه راست وادارند و نابينايى از شما برگيرند و حقّ را در آن به شما بشناسانند. خداوند مى فرمايد: «فاسْأَلُوا اَهْلَ الذِّكر اِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» .

٢٤٣.امام صادق عليه السلام ـ در نامه اى به اصحابشـ : اى گروه رحمت شده رستگار! همانا خداوند با خيرى كه به شما بخشيده نعمتش را بر شما كامل گردانيده است. بدانيد كه اگر كسى از خلق خدا در دين او به دلخواه و رأى و قياس عمل كند نه به علم الهى رسيده است و نه به امر او. خداوند قرآن را فرو فرستاده است و در آن بيان هر چيز را نهاده است. خداوند براى قرآن و آموختن آن اهلى را قرار داده است و اهل آگاهى از قرآن را كه خداوند علم آن را بديشان بخشيده، نرسد كه به دلخواه و بر اساس رأى و قياس در آن عمل كنند. خداوند با دادن علم خود بديشان آنها را از اين كار بى نياز ساخته است و آن را ويژه ايشان كرده و آن علم را نزد ايشان نهاده و اين كرامتى است كه خداوند با آن ايشان را ارجمند داشته است. اينها همان اهل ذكرى هستند كه خداوند به اين امّت دستور داده از ايشان سؤال كنند.

١ / ١١

پاسداران دين

٢٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على بن ابى طالب عليه السلامـ : اى على! من و تو و دو فرزندت حسن و حسين و نُه فرزند حسين، بنيانها و پايه هاى اسلام هستيم، هر كه از ما پيروى كند رهايى يابد و هر كه از ما باز ماند رو به سوى آتش دارد.