٣٧٢.چون از امام باقر عليه السلام پرسيدند كه چرا حديث را مرسل مى گويد و اسناد نمى دهد، حضرت عليه السلام پاسخ داد : هرگاه من حديثى بگويم و آن را اسناد ندهم سند من در آن، پدرم است به نقل از جدم به نقل از پدرش به نقل از جدّش رسول خدا صلى الله عليه و آله به نقل از جبرئيل به نقل از خداوند عز و جل.

٣٧٣.امام باقر عليه السلام : اگر ما بر اساس رأى و نظر خود حديث گوييم گمراه شده ايم همچون كسانى كه پيش از ما بودند، ليكن ما از روى بيّنه از سوى خدايمان حديث مى گوييم كه خداوند آن را براى پيامبرش و او نيز براى ما تبيين كرده است.

٣٧٤.جابر: به ابو جعفر محمّد بن علىّ الباقر عليهماالسلام عرض كردم: هرگاه حديثى براى من مى گويى سند آن را نيز براى من بازگو. حضرت عليه السلامفرمود: پدرم به نقل از جدّم به نقل از رسول خدا صلى الله عليه و آله به نقل از جبرئيل به نقل از خداوند عزّوجل به من حديث كرده است. هر آن چه من به تو حديث كنم اين گونه اسنادى دارد.

٣٧٥.امام صادق عليه السلام : حديث من، حديث پدرم و حديث پدرم، حديث نيايم و حديث نيايم، حديث حسين و حديث حسين، حديث حسن و حديث حسن، حديث اميرالمؤمنين و حديث اميرالمؤمنين، حديث رسول خدا صلى الله عليه و آله و حديث رسول خدا، حديث خداوند عزّوجل است.

٣٧٦.امام صادق عليه السلام : خداوند، ولايت و دوستى ما را واجب ساخته است، به خدا سوگند، ما از روى هوى و هوس خود سخن نمى گوييم و بر طبق آراء خود عمل نمى كنيم ونمى گوييم مگر آن چه خداوند عزَّوجل فرموده است.