٣٣٦.امام صادق عليه السلام : ما حجّت خداييم در ميان بندگان و گواهان او در ميان خلايق و معتمدان او در وحى مقام كبريايى و گنجوران او در دانشش و چهره او كه بدان روى مى آورند و چشم او در ميان مردم و زبان گوياى او و دل ديده ور او و درى كه بدان هدايت مى كند. ماييم آگاهان از امر او و دعوتگران به راهش. خدا با ما شناخته و با ما پرستيده مى شود. ما رهنمايان به سوى خداييم و اگر ما نمى بوديم خداوند پرستش نمى شد.

٣٣٧.امام صادق عليه السلام : ما ريشه هر گونه خيرى هستيم و هر نيكى از شاخ و بر ماست. از اين نيكيهاست: يكتاپرستى، نماز، روزه، فرو خوردن خشم، گذشت از بدى كننده، رحم بر كم توشه، پرداختن به كار همسايه، اقرار به فضيلتِ فضيلت مندان. و دشمن ما ريشه هر گونه بدى است و هر زشتى و پليدكارى از شاخ و بر ايشان است كه از جمله آنهاست: دروغ، تنگ چشمى، سخن چينى، گسستن پيوند، رباخوارى، خوردن نارواى مال يتيم، در گذشتن از حدودى كه خداوند بدان دستور داده است، ارتكاب پنهان و پيداى پليدكارى، زنا، دزدى و هر كار زشتى كه با اينها همسو باشد. پس دروغ گفته هر كه گمان برده با ماست و به شاخه هاى ديگران چنگ افكنده است.

٣٣٨.امام صادق عليه السلام : ما كليد قرآن هستيم. علما در پرتو ما سخن مى گويند و اگر اين نمى بود هر آينه لال مى شدند.

٣٣٩.امام رضا عليه السلام : ما حجّتهاى خداييم در ميان خلايق و جانشينان او در ميان بندگانش و معتمدان او در اسرارش. ما كلمه تقوا هستيم و دستاويز استوار.