اجتماعى اسلام كه سرنوشت جامعه اسلامى بدان مربوط مى شد، تأكيد فرموده است. اين موارد عبارتند از: اوّل: در حجّة الوداع در روز عرفه [١] . دوم: در مسجد خيف [٢] . سوم: در حجّة الوداع در غدير خم [٣] .

[١] جابر بن عبداللّه : رَأَيتُ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله في حَجَّتِهِ يَومَ عَرَفَةَ وهُوَ عَلى ناقَتِهِ القَصواءِ يَخطُبُ ، فَسَمِعتُهُ يَقولُ : يا أيُّهَا النّاسُ ، إنّي قَد تَرَكتُ فيكُم ما إن أخَذتُم بِهِ لَن تَضِلّوا : كِتابَ اللّه ِ ، وعِترَتي أهلَ بَيتي ، جابر مى گويد : رسول خدا را در روز عرفه ديدم كه بر شترى نشان دار [شترى كه زير گوشش داغى داشته باشد يا از گوشش بريده باشند ]سوار بود و سخنرانى مى كرد ، از ايشان شنيدم كه فرمود : اى مردم در ميان شما چيزى ب ه جاى گذاردم كه اگر بدان چنگ زنيد گمراه نشويد ، كتاب خدا و عترتم . سنن الترمذيّ : ٥ / ٦٦٢ / ٣٧٨٦ .[٢] سُليم بن قيس : قالَ عَلِيٌّ عليه السلام : إنَّ الَّذي قالَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَومَ عَرَفَةَ عَلى ناقَتِهِ القَصواءِ ، وفي مَسجِدِ خيفٍ ويَومَ الغَديرِ ويَومَ قُبِضَ في خُطبَةٍ عَلَى المِنبَرِ : أيُّهَا النّاسُ ، إنّي تَرَكتُ فيكُمُ الثَّقَلَينِ لَن تَضِلّوا ما إن تَمَسَّكتُم بِهِما : الأَكبَرُ مِنهُما كِتابُ اللّه ِ ، والأَصغَرُ عِترَتي أهلُ بَيتي ، وإنَّ اللَّطيفَ الخَبيرَ عَهِدَ إلَيَّ أنَّهُمالَن يَفتَرِقا حَتّى يَرِدا عَلَيَّ الحَوضَ كَهاتَينِ ـ أشارَ بِالسَّبّابَتَينِ ـ ولا أنَّ أحَدَهُما أقدَمُ مِنَ الآخَرِ ، فَتَمَسَّكوا بِهِما لَن تَضِلّوا ولاتَقَدَّموا مِنهُم، ولاتَخلَّفوا عَنهُم، ولاتُعَلِّموهُم فَإِنَّهُم أعلَمُ مِنكُم ، امام على عليه السلاممى گويد : آنچه را رسول خدا در روز عرفه ، در مسجد خيف ، روز غدير و روز رحلت فرمود اين بود كه : اى مردم من در ميان شما دو امر گرانبها به جاى مى گذارم كه اگر بدانها چنگ زنيد گمراه نشويد . كتاب خدا كه بزرگتر است و عترت من كه كوچكتر است و خداى دانا و مهربان با من عهد كرده كه اين دو از يكديگر جدا نشوند تا در كنار حوض بر من وارد شوند مانند دو انگشت يكى بر ديگرى پيشى نگيرد . به آنها چنگ زنيد تا گمراه نشويد از آنها پيشى نگيريد و از آنها عقب نمانيد . به آنها نياموزيد و آنها از شما داناترند . ينابيع المودّة : ١/١٠٩/٣١ ، و نگاه كنيد به : تفسيرالقمّيّ : ١/٣ .[٣] زيد بن أرقم : لَمّا رَجَعَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله مِن حَجَّةِ الوَداعِ ونَزَلَ غَديرَ خُمٍّ أمَرَ بِدَوحاتٍ فَقُمِمنَ فَقالَ : كَأَنّي قَد دُعيتُ فَأَجَبتُ ، إنّي قَد تَرَكتُ فيكُمُ الثَّقلَينِ أحَدُهُما أكبَرُ مِنَ الآخَرِ : كِتابُ اللّه ِ تعالى وعِترَتي ، فَانظُروا كَيفَ تَخلُفوني فيهِما ، فَإِنَّهُما لَن يَتَفَرَّقا حَتّى يَرِدا عَلَيَّ الحَوضَ . ثُمَّ قالَ : إنَّ اللّه َ عَزَّوجَلَّ مَولايَ وأنَا مَولى كُلِّ مُؤمِنٍ ، ثُمَّ أخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ عليه السلام فَقالَ : مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا وَليُِّهُ ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ . زيد بن ارقم گويد : هنگامى كه پيامبر از حجة الوداع برگشتند در منطقه غدير خم فرود آمد و دستور داد سايبان ها را برپا دارند آنگاه فرمود : گويا فراخوانده شده ام و اجابت كرده ام به درستى كه در ميان شما دو شى گرانبها گذاردم . يكى از آن دو بزرگتر از ديگرى است كتاب خدا و عترت من . بنگريد چگونه با آنها رفتار مى كنيد آن دو از يكديگر جدا نشوند تا بر من در كنار حوض وارد شوند . سپس فرمود : خداوند مولاى من و من مولاى هر مؤمن هستم آنگاه دست على را گرفت و فرمود : هر كه من مولاى اويم اين على مولاى اوست . بارخدا دوست بدار آنكه او را دوست بدارد ودشمن بدار آنكه او را دشمن بدارد. اين حديث در مستدرك صحيحين ج ٣، ص ١١٨ ، حديث ٤٥٧٦ و ص ٦١٣، حديث ٦٢٧٢ و آن را صحيح دانسته است . همچنين نسايى در خصائص اميرالمؤمنين ، ص ١٥٠ ، حديث ٧٩ و شيخ صدوق در كمال الدين ص ٢٣٤ ، حديث ٤٥ و ص ٢٣٨ ، حديث ٥٥ آورد است .