٧٧١٠.تحف العقول عن الإمام عليّ عليه السلام : مَنِ استَطاعَ أن يَمنَعَ نفسَهُ مِن أربعَةِ أشياءَ فهُو خَلِيقٌ بأن لا يَنزِلَ بهِ مَكروهٌ أبدا ، قيلَ : و ما هُنَّ يا أميرَ المؤمنينَ ؟ قالَ : العَجَلَةُ ، و اللَّجاجَةُ ، و العُجْبُ ، و التَّوانِي . [٤]

٧٧١١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : أفلَحَ مَن نَهَضَ بجَناحٍ ، أو استَسلَمَ فَأراحَ . [٥]

٧٧١٢.عنه عليه السلام ـ في وَصفِ السّالِكِ إلى اللّه ِ ـ: تَدافَعَتهُ الأبوابُ إلى بابِ السلامَةِ ، و دارِ الإقامَةِ ، و ثَبَتَتْ رِجلاهُ بِطُمَأنِينَةِ بَدَنِهِ في قَرارِ الأمنِ و الرّاحَةِ ، بما استَعمَلَ قلبَهُ ، و أرضى رَبَّهُ . [٦]

١٥٦٧

موجبات آسايش

٧٧٠٧.امام على عليه السلام : هركه اطمينان داشته باشد كه آنچه خدا برايش مقدّر كرده است به او مى رسد ، دلش آرام گيرد .

٧٧٠٨.امام على عليه السلام : جواب كردن [نيازمند] با زبان خوش، يكى از دو آسايش است . [٧]

٧٧٠٩.امام على عليه السلام : زن سازگار نيمى از آسايش است .

٧٧١٠.تحف العقول : امام على عليه السلام فرمود : هر كه بتواند خود را از چهار چيز نگه دارد، شايسته آن است كه هرگز ناراحتى نبيند . عرض شد : آنها چيستند اى امير مؤمنان؟ فرمود : شتابزدگى ، خيره سرى ، خودپسندى، و سستى .

٧٧١١.امام على عليه السلام : آن كس رستگار شد كه يا قدرت داشت و به پا خاست يا با نداشتن قدرت ، تسليم شد و راحت گشت .

٧٧١٢.امام على عليه السلام ـ در توصيف رهرو راه خدا ـفرمود: درها او را يكى پس از ديگرى به جلو راندند، تا آن كه به درِ سلامت و سراى اقامت رسيد و هر دو پاى او در جايگاه امنيت و آسايش استوار شد ؛ زيرا كه دلش را به كار وا داشت و پروردگارش را خشنود ساخت .

[١] غرر الحكم : ٨٧٦٣ .[٢] غرر الحكم : ٤٨٥٢ .[٣] غرر الحكم : ١٦٣٣ .[٤] تحف العقول : ٢٢٢ .[٥] نهج البلاغة : الخطبة ٥ .[٦] نهج البلاغة : الخطبة ٢٢٠ .[٧] شارح غُرر مى نويسد : يعنى چنان كه مطلب (خواسته) كسى را بر آوردن، راحتى است از براى او ، او را به مهربانى و هموارى جواب گفتن و از خود نوميد كردن راحتى است از براى او كه از زحمت و تعبِ سعى و انتظار فارغ مى شود . در لسان العرب در شرح اين ضرب المثل عربى : السراح من النجاح مى گويد : يعنى هرگاه نتوانى نياز كسى را برآورى او را جواب كن؛ زيرا اين كار به منزله كمك كردن به اوست ـ م .