ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٩٥

٧٥٧٥.عنه عليه السلام : اِجعَل رَفِيقَكَ عَمَلَكَ و عَدُوَّكَ أمَلَكَ . [١]

٧٥٧٦.عنه عليه السلام : اِعلَمُوا أنّهُ مَن يَتَّقِ اللّه َ يَجعَلْ لَهُ مَخرجا مِنَ الفِتَنِ ، و نورا مِنَ الظُّلَمِ ، و يُخَلِّدْهُ فيما اشتَهَتْ نفسُهُ ، و يُنزِلْهُ مَنزِلَ الكَرامَةِ عِندَهُ ، في دارٍ اصطَنَعَها لنفسِهِ ، ظِلُّها عَرشُهُ ، و نورُها بَهجَتُهُ ، و زُوّارُها ملائكَتُهُ ، و رُفَقاؤها رُسُلُهُ . [٢]

٧٥٧٧.عنه عليه السلام : بادِروا بأعمالِكم تَكُونُوا مـع جِيرانِ اللّه ِ في دارِهِ ، رافَـقَ بِهِـم رُسُلَـهُ ، و أزارَهُم مَلائكَتَهُ . [٣]

٧٥٧٨.عنه عليه السلام : نَسألُ اللّه َ مَنازِلَ الشُّهَداءِ ، و مُعايَشَةَ السُّعَداءِ ، و مُرافَقَةَ الأنبياءِ . [٤]

١٥٣٢

إنَّ اللّه َ رَفيقٌ يُحِبُّ الرِّفقَ

٧٥٧٩.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إنّ اللّه َ يُحِبُّ الرِّفقَ و يُعِينُ علَيهِ ، فإذا رَكِبتُمُ الدَّوابَّ العُجْفَ فَأنزِلُوها مَنازِلَها ، فإن كانَتِ الأرضُ مُجدِبَةً فانْجُوا عَنها ، و إن كانَت مُخْصِبَةً فَأنزِلُوها مَنازِلَها . [٥]

٧٥٧٥.امام على عليه السلام : رفيق خود را عملت قرار ده و دشمنت را آرزويت .

٧٥٧٦.امام على عليه السلام : بدانيد كه هر كس از خدا بترسد ، خداوند براى رهايى اش از فتنه ها (گمراهيها) راهى و در تاريكيها نورى برايش قرار دهد و او را در آنچه مى خواهد (بهشت) جاويدان سازد و در جايگاهى با كرامت نزد خود جايش دهد ؛ در سرايى كه [خداوند] آن را براى خويش برگزيده است و سايه آن عرش خداست و روشنايى اش جمال و سُرور او و زائرانش فرشتگان اويند و همنشينانش پيامبران او .

٧٥٧٧.امام على عليه السلام : در انجام اعمال [نيك ]خود شتاب كنيد تا با همسايگان خدا در خانه او باشيد ؛ كسانى كه خداوند، پيامبران خود را با آنان رفيق و همنشين كرده و فرشتگانش را به ديدار آنها فرستاده است .

٧٥٧٨.امام على عليه السلام : از خداوند مقام شهيدان و همزيستى با سعادتمندان و همراهى با پيامبران را مسئلت داريم .

١٥٣٢

خداوند ملايم است و ملايمت را دوست دارد

٧٥٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ملايمت و مهربانى را دوست دارد و در راه آن كمك مى كند ؛ پس هرگاه مركبهاى لاغر سوار شُديد ، آنها را در باراندازهايشان استراحت دهيد و اگر زمين خشك و بى گياه بود ، از آن به شتاب بگذريد، اما چنانچه سر سبز و پُر علف بود آنها را در منزل گاه هاى راه فرود آوريد [تا بچرند] .