ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٢٩

١٤٨١

ضَمانُ الرِّزقِ لِمَن طَلَبهُ

٧٣٣١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : اُطلُبُوا الرِّزقَ فإنّهُ مَضمونٌ لِطالِـبِهِ . [١]

٧٣٣٢.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ لَمّا قالَ لَهُ أبو عُبَيدةَ: اُدعُ اللّه َ لِي: أبَى اللّه ُ علَيكَ ذلكَ إلاّ أن يَجعَلَ أرزاقَ العِبادِ بعضِهم مِن بعضٍ ، و لكنِ ادْعُ اللّه َ أن يَجعَلَ رِزقَكَ على أيدِي خِيارِ خَلقِهِ ، فإنّهُ مِنَ السَّعادَةِ . [٢]

٧٣٣٣.عنه عليه السلام : لا تَدَع طَلَبَ الرِّزقِ مِن حِلِّهِ فإنّهُ عَونٌ لَكَ عَلى دِينِكَ ، و اعقِل راحِلَتَكَ و تَوَكَّل . [٣]

١٤٨٢

الاشتِغالُ بِالمَضمونِ عَنِ المَفروضِ

٧٣٣٤.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : لا تَتَشاغَلْ عمّا فُرِضَ علَيكَ بِما قد ضُمِنَ لَكَ فإنّهُ لَيسَ بفائتِكَ ما قد قُسِّمَ لَكَ ، و لَستَ بِلاحِقٍ ما قد زُوِيَ عنكَ . [٤]

٧٣٣٥.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : قد تُكُفِّلَ لَكُم بالرِّزقِ و اُمِرتُم بالعَمَلِ ، فلا يَكونَنَّ المَضمونُ لَكُم طَلَبُهُ أولى بِكُم مِن المَفروضِ علَيكُم عَمَلُهُ ، مَع أنّهُ و اللّه ِ لَقَدِ اعتَرَضَ الشَّكُّ ، و دَخِلَ اليَقينُ ، حتّى كَأنَّ الذي ضُمِنَ لَكُم قد فُرِضَ علَيكُم ، و كَأنَّ الذي قد فُرِضَ علَيكُم قد وُضِعَ عنكُم . [٥]

١٤٨١

تضمين روزى براى جوينده روزى

٧٣٣١.امام على عليه السلام : روزى را بجوييد ؛ زيرا روزى براى جوينده آن ضمانت شده است .

٧٣٣٢.امام صادق عليه السلام ـ وقتى ابو عبيده به ايشان عرض كرد: دعا كن كه خداوفرمود : خداوند چنين كارى نمى كند . او روزى بندگان را در دست يكديگر قرار داده است ؛ اما از خدا بخواه كه روزى ات را در دست بندگان خوبش قرار دهد ، كه اين از خوشبختى است .

٧٣٣٣.امام صادق عليه السلام : از طلب روزىِ حلال دست مكش ؛ زيرا طلب روزى حلال تو را در دينت يارى مى رساند . و با توكّل زانوى اُشتر ببند .

١٤٨٢

مشغول شدن به روزى تضمين شده، شما را از انجام دادن فرايض باز ندارد

٧٣٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مبادا با پرداختن به كسب روزى تضمين شده، از آنچه بر تو واجب شده است بازمانى ؛ زيرا قسمت تو از روزى مى رسد و آنچه قسمت تو نباشد به آن دست نمى يابى .

٧٣٣٥.امام على عليه السلام : خداوند روزىِ شما را تضمين كرده و به عمل (انجام واجبات) فرمان يافته ايد . پس ، طلبِ روزىِ تضمين شده، نبايد براى شما مقدّم بر اعمال واجب باشد ؛ ولى به خدا سوگند، كه شك بر شما عارض شده و اوهام نادرست، با يقين درآميخته است ، چندان كه آنچه براى شما تضمين شده، گويى به صورت امرى واجب در آمده و گويى آنچه واجب شده، از دوش شما برداشته شده است .